اروتیک کولونگ‌ها

کولونگ‌ها قومی تپه‌نشین از گروه کیراتی در شرق نپال هستند که در چند دههٔ اخیر بر یک نکتهٔ ساده پافشاری کرده‌اند: آنان کولونگ هستند، نه صرفاً رای. برچسب رای در آغاز عنوانی بود که دولت گورکا پس از فتح منطقه در دههٔ 1770 به سران محلی کیراتی داد، و بعدها به نامی فراگیر برای حدود بیست و چهار قوم با زبان‌های جداگانه تبدیل شد. کولونگ‌ها در برابر این امر ایستادند و از سرشماری 2011 به این سو، نپال آنان را به‌طور جداگانه و با جمعیتی در حدود سی هزار نفر شمارش می‌کند. سرزمین اصلی آنان درهٔ رود هنگو در ناحیهٔ سولوخومبو است، سرزمینی پرشیب و پلکانی در جنوب تودهٔ کوهستانی اورست که آن را ماهاکولونگ یعنی کولونگ بزرگ می‌نامند، و بونگ، چسکام، گودل و سوتانگ از روستاهای اصلی آن هستند. گروهی دیگر در شرق، آن‌سوی خط‌الرأس‌ها، در سانکوواسابها و بوجپور زندگی می‌کنند، و خانواده‌هایی مهاجر نیز نسل‌ها پیش در سیکیم و دارجیلینگ ساکن شدند.

زبان آنان، کولونگ، به شاخهٔ کیرانتی از خانوادهٔ چینی‌تبتی تعلق دارد. این زبان به زبان‌های همسایگانی چون ناچیرینگ و سامپانگ نزدیک‌تر از همه است، اما با بیشتر زبان‌های دیگر رای فهم‌پذیری متقابل ندارد و این یکی از دلایلی است که برچسب مشترک آنان را آزرده می‌کند. مانند دیگر زبان‌های کیرانتی، فعل در این زبان اطلاعات فراوانی در خود جای می‌دهد و هم کنشگر و هم کنش‌پذیر را نشان می‌دهد. نپالی زبان مدرسه و بازار است و کولونگ‌های جوان‌تر در کاتماندو اغلب نخست به آن سخن می‌گویند.

دین پیش از هر چیز، نیاکانی است. کولونگ‌ها از سنت شفاهی کیراتی پیروی می‌کنند که معمولاً موندوم نامیده می‌شود و حاملان آن متخصصان آیینی‌اند؛ آنان نسب‌نامه‌ها و مسیرهای مهاجرت را از حفظ بازگو می‌کنند و از سوی خانوار با نیاکان و ارواح جنگل مذاکره می‌کنند. اجاق، کانون مقدس خانه است و مردگان همچنان اعضای پرتوقع خانواده به شمار می‌آیند. جشن‌های هندو طی دو قرن فشار دولتی بر آن افزوده شده‌اند و مسیحیت شماری را به خود گروانده است، اما تعهدات کهن همچنان تولد، ازدواج و مرگ را سامان می‌دهند. طایفه‌ها خود را به نیاکان بنیان‌گذار می‌رسانند که تیره‌های چمسی و تامسی شناخته‌شده‌ترین آن‌ها هستند، و عضویت در طایفه تعیین می‌کند که فرد با چه کسی می‌تواند ازدواج کند.

در این دره ارزن، ذرت، سیب‌زمینی و جو بر دامنه‌هایی کشت می‌شود که برای بیشتر محصولات دیگر بیش از حد پرشیب‌اند، و از همین رو مردان کولونگ از دیرباز در جاهای دیگر دستمزد به دست آورده‌اند: به‌عنوان سرباز گورکا، باربر در مسیرهای کوه‌پیمایی اورست و قلهٔ مرا، و اخیراً به‌عنوان کارگر در کشورهای خلیج فارس و مالزی. دو صنعت دستی پیوندی نزدیک با آنان دارد. در سانکوواسابها، زنان کولونگ گزنهٔ وحشی هیمالیایی را برداشت می‌کنند و آن را می‌ریسند و به پارچهٔ آلو تبدیل می‌کنند، الیافی مقاوم که اکنون تا جاهایی بسیار دورتر از تپه‌ها فروخته می‌شود. و در تنگه‌های هنگو، شمار اندک و رو به کاهشی از مردان همچنان با نردبان‌های طنابی از دیوارهٔ صخره‌ها پایین می‌روند تا شان‌های عسل را از کلنی‌های زنبور عسل غول‌پیکر ببرند، برداشتی که با رؤیاها، اجازهٔ ارواح و خطرات قابل توجهی پیوند دارد.