اروتیک مود

مود بیش از آنکه یک کاست واحد باشد، نامی مشترک از یک خاستگاه است. براهمنان، تاجران و روغن‌کش‌های گجرات همگی این نام را دارند و آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد، یک مکان است: موده‌را، شهرکی کوچک در بخش مهسانا در شمال این ایالت. این شهر بیش از همه به خاطر معبد خورشید شناخته می‌شود که در سده یازدهم در زمان پادشاه چاولوکیایی بهیما یکم در آن ساخته شد. هر یک از شاخه‌های مود، موده‌را را جایگاه نیاکانی خود می‌داند. مودشواری، شکلی محلی از الهه ماتانگی، به‌عنوان الهه تبار جامعه گرامی داشته می‌شود و معبد او در این شهر هنوز خانواده‌ها را برای نذر و آیین‌های خانوادگی به خود می‌خواند.

سه شاخه اصلی وجود دارد. براهمنان مود خود را به افسانه دارمارانیا در اسکانده پورانا پیوند می‌دهند که سرزمین اطراف موده‌را را جنگلی مقدس توصیف می‌کند که خانواده‌های کاهن در آن ساکن شدند. نام‌خانوادگی‌های تریودی و چاتورودی در میان آنان رایج است. تاجران مود که با نام مودبانیا هم شناخته می‌شوند، با تجارت شهرت یافتند. آنان به بنادر و پایتخت‌های سلطنتی سوراشترا رفتند و با گذشت زمان به بخش‌هایی تقسیم شدند که فقط در میان خود ازدواج می‌کنند. غانچی‌های مود به‌طور سنتی روغن‌کش بودند، طبقه‌ای کارگری با جایگاه آیینی بسیار پایین‌تر از دو طبقه دیگر. آنان همچنان همان نام را دارند و خود را به همان شهر بنیان‌گذار منسوب می‌کنند.

همه آنان گجراتی سخن می‌گویند و تقریباً همگی هندو هستند، بیشتر آنان در پرستش خانگی پیرو آیین ویشنو. با این حال، آیین جین در تاریخ کهن‌تر نیز جریان دارد. هماچاندرا، دانشمندی که علم جین را در دربار چاولوکیا در سده دوازدهم شکل داد، در خانواده‌ای از تاجران مود در دهاندوکا به دنیا آمد.

در دوران جدید این نام وزنی شگفت‌انگیز یافته است. موهاندس گاندی به‌عنوان یک تاجر مود در پوربندر به دنیا آمد. هنگامی که در 1888 برای تحصیل حقوق به لندن رفت، بزرگان کاست در بمبئی او را به دلیل عبور از دریا از کاست طرد کردند. ناریندرا مودی از جامعه غانچی مود در وادناگار، شهری در همان بخش که موده‌را در آن قرار دارد، برمی‌خیزد. به‌جز این نام‌های مشهور، خانواده‌های مود در سراسر گجرات، در ممبئی و در سراسر دیاسپورای گجراتی زندگی می‌کنند و انجمن‌های اجتماعی آنان پیوند با موده‌را را زنده نگه می‌دارند.