اروتیک سانتال‌ها

سانتال‌ها یکی از بزرگ‌ترین مردمان آدیواسی هند هستند؛ یعنی جوامع بومی‌ای که پیش از امواج متوالی مهاجرت آریایی‌های هندی و دراویدی‌ها در شبه‌قاره زندگی می‌کردند و هرگز به‌طور کامل در نظام کاست که آن جوامع بعدی را سازمان می‌داد ادغام نشدند. سرزمین آنان لبه شرقی فلات چوتا ناگپور است، نواری از ارتفاعات جنگلی و زمین‌های کشاورزی با خاک سرخ که از آنچه امروز جارکند، بخش‌های غربی بنگال غربی و شمال اودیشا خوانده می‌شود، می‌گذرد. بیشتر روستاهای سانتال هنوز در لبه زمین‌های کشت‌شده و آنچه از جنگل‌های درخت سال باقی مانده قرار دارند، ترتیبی که تقریباً همه چیز را شکل می‌دهد: تقویم کشاورزی، آیین‌های شکار، و معماری روستای کشیده تک‌ردیفه با حیاط‌های خاکی جاروشده.

زبان سانتالی به شاخه موندا از خانواده آسترواسیایی تعلق دارد و همین آن را در محیط خود به یک استثنای زبانی ژرف بدل می‌کند؛ نزدیک‌ترین خویشاوندانش بنگالی یا اودیا، که از هر سو پیرامونش به آن‌ها سخن گفته می‌شود، نیستند، بلکه زبان‌هایی هستند که در سراسر جنوب شرق آسیا یافت می‌شوند. سانتال‌ها سخت تلاش کردند که این زبان نوشتاری بماند. خط اول چیکی که پاندیت راگوناث مورمو در دهه 1920 آن را به‌طور ویژه برای سانتالی طراحی کرد، به جای آنکه از دیوناگری یا بنگالی وام گرفته شود، اکنون خط رسمی و مایه افتخاری آرام است؛ سانتالی یکی از زبان‌های فهرست‌شده در قانون اساسی هند است.

تصویر مذهبی به‌راستی لایه‌لایه است. بخش قابل‌توجهی از سانتال‌ها مسیحی‌اند، که نتیجه فعالیت تبلیغی گسترده مبلغان لوتری و کاتولیک در قرن 19 و اوایل قرن 20 است؛ فعالیتی که کلیساها، مدرسه‌ها و طبقه روشنفکر باسوادِ قابل‌توجهی برجا گذاشت. اما دین کهن‌تر، سرنا، از میان نرفته است. این دین بر مارانگ بورو، روح بزرگ کوه، بر مجموعه‌ای از بونگاها که به مکان‌های خاصی پیوند دارند، و بر بیشه مقدس در لبه روستا که در آن هیچ درختی نباید بریده شود، متمرکز است. بسیاری از سانتال‌ها، از جمله برخی که در مراسم عشای ربانی شرکت می‌کنند، هنوز جشن‌های فصلی را برگزار می‌کنند (سوهرای پس از برداشت برنج، و باها هنگامی که درختان سال در بهار شکوفه می‌دهند) و نیز رقص‌هایی را که همراه آن‌هاست و در صف‌های بلند با صدای طبل دوسر تاماک اجرا می‌شود.

رویداد تاریخی سرنوشت‌ساز در حافظه سانتال‌ها هول سال 1855 است، قیامی توده‌ای علیه زمین‌داران، رباخواران و کمپانی هند شرقی به رهبری برادران سیدهو و کانهو مورمو. این قیام ظرف یک سال سرکوب شد، اما دولت استعماری را ناگزیر کرد مناطق قبیله‌ای حمایت‌شده‌ای جدا کند، و امروز همچنان نقطه مرجع هویت سیاسی سانتال‌هاست.