اروتیک دوگرا

دوگرا‌ها مردم دامنه‌های پایینی کوه‌های هیمالیا در منطقه جامو هستند، یعنی نیمهٔ جنوبی با اکثریت هندو از آنچه تا سال 1947 ایالت شاهنشاهی جامو و کشمیر بود. سرزمین آنان بخشی از هند است که در آن دشت‌های پنجاب به رشته‌تپه‌های کاج‌پوش و دره‌های ژرف رودخانه‌ها بدل می‌شوند و پیش از بالا رفتن به بلندی‌های هیمالیا، شهر جامو در گرما و غبار دره توی قرار دارد، اما چند ساعت رانندگی به سمت شمال شما را به جنگل سرو و برف می‌رساند. این شیب تدریجی، یعنی کشاورزی آبیاری‌شده از دشت در پایین و زندگی شبانی تپه‌ها در بالا، تقریباً در همه چیز شیوه زیست دوگرا‌ها جاری است.

دوگری، زبان آنان، از خانواده زبان‌های هندوآریایی است و با پنجابی و زبان پهاری غرب هیمالیا خویشاوندی نزدیک دارد، هرچند دوگرا‌ها بر این باورند که زبانی مستقل با ادبیات خاص خود است و به خواسته‌شان رسیدند: در سال 2003 این زبان به جدول هشتم قانون اساسی هند افزوده شد. امروزه با خط دواناگری نوشته می‌شود، اما خط کهن‌تری به نام دوگرا اَکّار (تاکری) هنوز بر کتیبه‌های معابد و در آرشیو دربار پیشین باقی است. سنت ادبی بیشتر بر قالب‌های عامیانه تکیه دارد، مانند منظومه‌های بلند حماسی، آوازهای عروسی و سروده‌های فصلی که با تقویم کشاورزی پیوند دارند، نه بر مجموعه‌ای درباری.

آیین هندو در میان دوگرا‌ها رنگ‌وبوی کوهستانی ویژه‌ای دارد. پانتئون خانگی بیشتر بر کول دوی‌ها، یعنی ایزدبانوهای قبیله‌ای که به زیارتگاه‌های خاصی در تپه‌ها پیوند دارند، استوار است. زیارت بزرگ منطقه‌ای، یعنی ویشنو دیوی در رشته کوه تریکوتا بالای کاترا، هرساله میلیون‌ها نفر را جذب می‌کند و بخش عمده‌ای از سال مذهبی خانواده‌های عادی دوگرا را شکل می‌دهد. شیوه‌گرایی قدرتمند است؛ پرستش باوا جیتو و دیگر چهره‌های مقدس محلی نیز چنین است که داستان‌هایشان میان زندگی‌نامه‌های تقدیسی و روایت‌های شورش دهقانان قرار می‌گیرد.

نقطه عطف تاریخی قرن نوزدهم است، زمانی که خاندان جامووال راجپوت جامو، به رهبری گلاب سینگ، خدمت به امپراتوری سیک را به معاهده‌ای با بریتانیایی‌ها تبدیل کرد که کشمیر، لداخ و گیلگیت را به آنان واگذار کرد؛ امپراتوری‌ای بسیار بزرگ‌تر از خود سرزمین اصلی دوگرا‌ها. این ترتیب در سال 1947 فروپاشید و منازعه بر سر کشمیر را رقم زد که هنوز این منطقه را تعریف می‌کند. در درون جامعه دوگرا، ساختار اجتماعی کهن‌تر همچنان قابل تشخیص است: تبارهای جنگاور راجپوت، کاهنان برهمن متخصص آیین‌ها، و سنت خدمت نظامی که در هنگ دوگرای ارتش هند ادامه دارد، هرچند بر اثر مهاجرت به شهر جامو، دهلی و خلیج فارس بسیار فرسوده شده است.