اروتیک مانان

مانان مردمی هستند که کرالا زمانی بدون آنان نمی‌توانست پاک شود. در سراسر ساحل مالایالم‌زبان جنوب‌غربی هند، آنان رخت‌شویان موروثی نظام کاستی بودند و این شغل وزنی آیینی بسیار فراتر از رخت‌شویی داشت. یک خانوادهٔ نایر، در کنار دیگران، هنگامی که از آلودگی تولد، مرگ یا قاعدگی بیرون می‌آمد، به ماتو نیاز داشت، یعنی پارچه‌ای تازه‌شسته که زنی از مانان تحویل می‌داد، تا دوباره پاک به شمار آید. این به جامعه‌ای که نزدیک به پایین سلسله‌مراتب قرار داشت اهرمی بی‌صدا بر کسانی می‌داد که بالاتر از آن بودند: خانواده‌ای که از ماتوی خود محروم می‌شد، عملاً طرد شده بود. نظم کهن به شیوه‌ای عجیب‌تر نیز از آنان می‌ترسید. بر پایهٔ رسمی به نام مانّاپدی، زنی از کاست بالا که در یک ماه از سال پس از تاریکی شب مردی مانان او را لمس می‌کرد، کاست خود را از دست می‌داد و ناچار بود با او برود. فرمانروایی از وناد این رسم را در سال 1696 با فرمانی ممنوع کرد.

این نام مجموعه‌ای از گروه‌های خویشاوند را دربر می‌گیرد. در شمال مالابار، همین مردم را ونّان می‌نامند و در آنجا اجراکنندگان اصلی تیّیام هستند، آیینی که در آن رقصنده‌ای با چهرهٔ نقاشی‌شده و جامهٔ آیینی برای یک شب به خدایی تبدیل می‌شود. اجراکنندهٔ استاد عنوان پروونّان را به دست می‌آورد. در جنوب‌تر، در سرزمین ولّوواناد در اطراف پالاکّاد و تریشور، مردان مانان پیکره‌های پوتان و تیرا را پیش از جشنواره‌های معبد باگاواتی خانه به خانه می‌برند. مردان این جامعه همچنین به‌عنوان خیاط، جن‌گیر و درمانگر کار می‌کردند و در شمال به‌ویژه در درمان بیماری‌های کودکان شهرت داشتند. آنان به مالایالم سخن می‌گویند و هندو هستند، و پرستششان بر باگاواتی و خدایان محلی‌ای متمرکز است که خود در اجرا آنان را تجسم می‌بخشند. از نظر تاریخی، ارث در شمال از راه تبار مادری و در جنوب از راه تبار پدری منتقل می‌شد.

نباید آنان را با مانانِ تپه‌های ایدوکی اشتباه گرفت که قومی جنگلی و جداگانه با پادشاه خاص خود هستند. کرالا آن گروه را در فهرست قبایل ثبت‌شده و این گروه را در فهرست کاست‌های ثبت‌شده قرار می‌دهد، در کنار نام‌های ولان، پاتیان و پرومانان. رخت‌شویی وابسته به کاست اکنون تا حد زیادی از میان رفته است. خانواده‌های مانان رخت‌شوی‌خانه‌ها را اداره می‌کنند، پست‌های دولتی و آموزشی را که با سهمیه‌بندی گشوده شده در اختیار دارند، و مانند بسیاری از مردم کرالا در کشورهای حوزهٔ خلیج فارس کار می‌کنند. آنچه باقی مانده، فصل آیینی است. از اواخر اکتبر تا ماه مه، مردی ونّان که بقیهٔ سال کار مزدی معمولی می‌کند ممکن است شب‌هایش را در مقام خدا سپری کند، و مردمانی از کاست‌هایی که زمانی او را از خود دور نگه می‌داشتند، برای دریافت برکتش صف می‌کشند.