اروتیک ایژاوا

توصیف ایزهاواها بدون آغاز از یک مرد، سری نارایانا گورو، دشوار است. آنان بزرگ‌ترین جامعهٔ هندوی کرالا هستند و نزدیک به یک‌پنجم جمعیت این ایالت را تشکیل می‌دهند. در نظام کاستی پادشاهی‌های پیشین تراونکور و کوچین، آنان آلوده‌کننده شمرده می‌شدند. آنان از معبدها و از جاده‌هایی که کنار آنها می‌گذشت دور نگه داشته می‌شدند و عرف، آنان را به درختان نارگیل، شیره‌کشی از نخل (تودی)، بافندگی و طب عامیانه پیوند می‌داد. گورو در خانواده‌ای ایزهاوا نزدیک تیرووانانتاپورام در سال 1856 زاده شد و این ترتیب را از درون شکست. در سال 1888 او تمثالی از شیوا را در آرووی‌پورام تقدیس کرد، آیینی که تنها براهمنان اجازهٔ انجامش را داشتند. در سال 1903 انجمن SNDP Yogam به ریاست او تأسیس شد و برای مدرسه، مشاغل دولتی و دسترسی به معبد تلاش کرد. فعالان ایزهاوا در جنبش ساتیاگراهای وایکوم در سال‌های 1924 و 1925 نقش محوری داشتند، نبردی بر سر حق گام نهادن در جاده‌های اطراف یک معبد. تراونکور معبدهای دولتی خود را در سال 1936 به روی همهٔ هندوها گشود. این جامعه سپس شاعری چون کوماران آسان را پرورد، پایگاه نیرومندی برای احزاب کمونیست کرالا شد و چند تن از وزیران ارشد ایالت را از میان خود برآورد.

ایمان هنوز از راه او پیروی می‌کند. بیشتر ایزهاواها هندو هستند، اما معبدهایی که گورو بنیان نهاد، نیایش ساده را بر آیین‌های پرهزینه ترجیح می‌دهند. در برخی از آنها، به جای تمثال، آینه، چراغ یا شعاری نوشته‌شده نصب کرد. عبارت او یک کاست، یک دین، یک خدا برای بشریت همچنان معروف‌ترین شعار این جامعه است. هر سال در آغاز سال، زائرانِ زردپوش در شیواگیری در ورکالا گرد می‌آیند، جایی که سامادی او برپاست. آیین‌های کهن‌تر در کنار همهٔ اینها جریان دارد: بیشه‌های مار در حیاط خانواده‌ها، زیارتگاه‌های بهاگاواتی و آیین‌های نیاکان. زبان مادری مالایالام است که زبانی دراویدی است. در شمال، تیاها زندگی می‌کنند که خویشاوندان نزدیک ایزهاواها هستند و برخی‌شان بر هویتی جداگانه پافشاری می‌کنند. بسیاری از خانواده‌های تیا در شمال تا سدهٔ بیستم، وراثت مادرتباری را حفظ کردند. تبارهای چکاوار آنان که در کالاری‌پایاتو آموزش دیده بودند، قهرمانان حماسه‌های شمالی، یعنی آرومال چکاوار و خواهرش اونی‌یارچا، را پدید آوردند. آن سوی مرز، بیلاواهای کرانهٔ کارناتاکا خویشاوند آنان شمرده می‌شوند. در سدهٔ هفدهم، یک پزشک ایزهاوا به نام ایتی آچودان بخش عمدهٔ دانش گیاهی پشتوانهٔ بررسی هلندی Hortus Malabaricus را فراهم کرد. این نام اغلب به ایلام، نام کهن سریلانکا، نسبت داده می‌شود، اما این داستانی است که با اطمینان روایت می‌شود نه تاریخی اثبات‌شده.