اروتیک مکرانی‌ها

مکرانی‌ها نام سرزمینشان را با خود دارند. مکران ساحلی خشک و زیر تابش سوزان خورشید است که نیمه ایرانی و نیمه پاکستانی بلوچستان در آن به دریا می‌رسد. برای قرن‌ها، کسانی که این ساحل را ترک می‌کردند یا از بندرهایش عبور می‌کردند، هرجا که ساکن می‌شدند مکرانی نامیده می‌شدند. بنابراین این نام بیش از آنکه نشانگر یک تبار واحد باشد، نشانگر یک مسیر مشترک است. این نام خانواده‌های بلوچ اهل ساحل و افرادی با نیای آفریقای شرقی را دربرمی‌گیرد که از آن سوی اقیانوس هند آورده شدند و در طول نسل‌ها در همان محله‌ها و با همان نام زیستند. در هند، مکرانی‌ها به‌عنوان یک جامعهٔ مسلمان متمایز با ساختار طبقاتی شناخته می‌شوند. در پاکستان، این واژه اغلب به بلوچ‌های آفریقایی‌تبار ساحل و کراچی اطلاق می‌شود.

دو شاخه برجسته‌اند. در گجرات، به‌ویژه در شبه‌جزیرهٔ کاتیاوار و در کاچ، حضور مکرانی‌ها به سربازی بازمی‌گردد. ایالت‌های کوچک امیرنشین در غرب هند، جنگجویانی از مکران را همراه با اعراب و سندی‌ها به‌عنوان نگهبان و نیروی پادگانی استخدام می‌کردند. نوادگان آنان پس از آنکه این ایالت‌ها به هند مستقل پیوستند همچنان ماندند و امروز گجراتی یا کاچی حرف می‌زنند. در پاکستان، جوامع مکرانی در امتداد ساحل از گوادر تا کراچی پراکنده‌اند و لیاری، یکی از قدیمی‌ترین ناحیه‌های این شهر، مرکز تاریخی آنان است. در آنجا بلوچی همچنان زبان خانگی است، در کنار سندی و اردو. تاریخ آنان با تجارت برده در اقیانوس هند پیوند دارد، تجارتی که شرق آفریقا، مسقط و این بندرها را به هم وصل می‌کرد. خود گوادر تا سال 1958 متعلق به عمان بود.

دین، اسلام سنی است که از راه مسجد و به همان اندازه آشکار از راه زیارتگاه‌های صوفی، جشن‌های اولیا و موسیقی آیینی زیسته می‌شود. آنچه فرهنگ مکرانی را متمایز می‌کند این است که چقدر از آفریقا در دل جهان مسلمان جنوب آسیا باقی مانده است. رقص‌های طبل‌محور مانند lewa که در عروسی‌ها در ساحل مکران و در کراچی نواخته می‌شود، ریتم‌ها و آوازهای پرسش‌وپاسخ را حفظ کرده‌اند که به آن سوی اقیانوس اشاره دارند. شور لیاری برای فوتبال و بوکس، سنتی جدیدتر است و بازیکنان و رزمندگانی را از کوچه‌های شلوغی پرورده که سختی‌های بسیاری دیده‌اند.

هویت هنوز در حال شکل‌گیری است. بسیاری از مکرانی‌های پاکستان نخست خود را بلوچ می‌نامند، برخی برچسب Sheedi را می‌پذیرند و دیگران از آن دوری می‌کنند چون یادآور بردگی است. در گجرات، این نام خاطرات شمشیرهای اجیرشده و خدمت به شاهزادگان را با خود دارد. به هر حال، مکرانی‌ها نشان می‌دهند که دریای عرب بیش از آنکه مرز باشد، راه بوده است.