اروتیک برهمن‌های تامیل

براهمن‌های تامیل شاخه‌ی تامیل‌زبان کاست کاهنان براهمن‌اند. آنچه آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد سرزمین نیست، بلکه تبار، وظیفه‌ی آیینی و شیوه‌ی سخن گفتنی است که دیگر تامیل‌ها می‌توانند در میانه‌ی یک جمله آن را تشخیص دهند. تامیلی آن‌ها واژه‌های سانسکریت بیشتری از تامیلی روزمره به کار می‌برد و صورت‌های ویژه‌ی خود را دارد، مانند آتو به معنای خانه، و سینمای تامیل از آن به‌عنوان نشانه‌ای سریع برای شخصیت براهمن بهره می‌گیرد. مهم‌ترین شکاف درون این جامعه مذهبی است. آیرها بیشترشان اسمارتا هستند که از ادوایتای آدی شانکارا پیروی می‌کنند، شیوا و ویشنو را یکسان می‌پرستند و خطوط افقی از خاکستر مقدس دارند. آیانگارها سری‌وایشناواهایی در سلسله‌ی رامانوجا هستند، سرسپرده‌ی ویشنو‌اند و با نشان عمودی نامام شناخته می‌شوند. آیانگارها دوباره به واداکالای و تنکالای تقسیم می‌شوند، دو مکتب که درباره‌ی چگونگی رسیدن فیض الهی به روح اختلاف دارند و نشان پیشانی را متفاوت می‌کشند. هر دو سروده‌های تامیلی شاعران آلوار را در کنار وداهای سانسکریت جای می‌دهند. آیرها زیرشاخه‌های خاص خود را دارند، مانند وادما و برهاچارانام، و گوروکال‌ها به‌عنوان کاهنان موروثی در معابد شیوا خدمت می‌کنند. در بسیاری از خانه‌ها آیین هنوز تقویم را تعیین می‌کند. پسران در اوپانایانام نخ مقدس می‌گیرند و هر سال در آوانی آویتام آن را تجدید می‌کنند، زنان متأهل در عروسی‌ها و مراسم مادیسار نه‌یاردی می‌پوشند، و بسیاری از آشپزخانه‌ها گیاه‌خوار می‌مانند.

تاریخ آن‌ها تا حد زیادی تاریخ برتری و واکنشی است که برانگیخت. پادشاهان پالاوا و چولا به سکونتگاه‌های براهمن زمین دادند و زندگی روستایی مدت‌ها حول آگراهارام می‌چرخید، یعنی خیابانی از خانه‌های ردیفی که تا معبد امتداد دارد. در دوران حکومت بریتانیا، براهمن‌های تامیل زود به آموزش انگلیسی روی آوردند و دفاتر و دادگاه‌های ریاست مدرس را با نسبتی بسیار فراتر از شمار اندکشان پر کردند. واکنش از طریق حزب عدالت، که سهمیه‌ی کاستی برای مشاغل دولتی برقرار کرد، و از طریق جنبش عزت نفس پریار پدید آمد. دولت‌های بعدی دراویدی این سهمیه‌ها را گسترش دادند و سهم براهمن‌ها در مشاغل دولتی و صندلی‌های دانشگاهی به‌شدت کاهش یافت. بسیاری از خانواده‌ها رفتند، نخست به بمبئی و دهلی و سپس به ایالات متحده. آیرهای پالاکاد در کرالا از مهاجرتی بسیار کهن‌تر آمده‌اند. این جامعه ریاضی‌دان سرینیواسا رامانوجان، فیزیک‌دان سی. وی. رامان و شاعر سوبرامانیا بهاراتی را پرورد که از درون این جامعه به نظام کاستی تاخت. موسم موسیقی دسامبر در چنای، با تقویم فشرده‌ی کنسرت‌های کارناتیک، همچنان یکی از آشکارترین صحنه‌های عمومی این جامعه است.