اروتیک راجپوت‌های مسلمان

آنچه مسلمانان راجپوت را کنار هم نگه می‌دارد، نسب است نه آموزه. اینان عشیره‌های راجپوت‌اند، از جمله جانجوعه، بهاتی، چوهان، راتهور، تومار، مینهاس، چیب، کهوکهر و سیال، که میان سده‌ی سیزدهم و هجدهم اسلام آوردند و نام عشیره‌ای، شجره‌نامه‌ها و ادعای خود به گذشته‌ای جنگاورانه را بی‌آنکه چیزی از آن را وانهند، از این دگرگونی به همراه بردند. اگر از خانواده‌ای درباره‌ی خودش بپرسید، پیش از هر چیز عشیره به میان می‌آید؛ به همین دلیل یک راجپوت مسلمان و یک راجپوت هندو می‌توانند نام خانوادگی، جد بنیان‌گذار و روستای اصلی یکسانی داشته باشند. این پهنه از تپه‌های سالت‌رِنج و فلات پوتوهار در شمال پاکستان آغاز می‌شود، از دشت‌های پنجاب در دو سوی مرز می‌گذرد، به تپه‌های جامو می‌رسد، به سوی جنوب در سند فرود می‌آید و به شرق تا سرزمین شیخاواتی در راجستان و ناحیه‌های دشت گنگ در اوتار پرادش و بیهار امتداد می‌یابد، با جیب‌هایی در گجرات و ترای نپال. زبان از جغرافیا پیروی می‌کند نه از نسب: پنجابی، پوتواری، سرایکی، سندی، اردو، هندی، آوادی، بوجپوری، که همه هندوآریایی‌اند و با همسایگان مشترک‌اند. آیین غالباً سنی و حنفی است، با خانواده‌های شیعه در حوزه‌ی کهن اَوَد، و زیارتگاه صوفی بخش بزرگی از کار دینی روزمره را بر دوش دارد و نذرها، سالگرد درگذشت‌ها و زیارت‌هایی را در خود جذب می‌کند که ارتدوکسی رسمی هرگز نتوانسته است از آن‌ها بازدارد.

نام شاخه‌ها تاریخ‌های ویژه‌ی خود را با خود دارد. کیامخانی‌های راجستان از گرویدن فردی در سده‌ی پانزدهم نسب می‌برند و سفارش‌دهنده‌ی Kyam Khan Raso بوده‌اند، یعنی وقایع‌نامه‌ای منظوم درباره‌ی خاندان خودشان که به زبان راجستانی نوشته شده و خلاصه‌ی گویایی است از شیوه‌ی برخورد این گروه با میراثی دوگانه. رانگارهای هاریانا و غرب اوتار پرادش در سال 1947 به‌طور عمده به سوی پاکستان رانده شدند و در پنجاب و سند از نو ساخته شدند، جایی که این نام هنوز نشان می‌دهد خانواده‌ای آواره است. مولسالام گیراسیاهای گجرات نیز نسل‌ها پس از گرویدن، آیین‌های هندو را کنار عمل مسلمانی برپا نگه داشتند. ازدواج همزمان بر دو منطق استوار است: قاعده‌ی راجپوت‌ها در ازدواج برون‌عشیره‌ای که به بیرون می‌راند، و ترجیح مسلمانان به ازدواج با پسرعموها که به درون می‌کشد. خانواده‌ها هر مورد را جداگانه حل‌وفصل می‌کنند، اما تقریباً همه در درون برادری راجپوت ازدواج می‌کنند و جایگاه اجتماعی هنوز بر پایه‌ی این سنجیده می‌شود که کدام عشیره به کدام عشیره عروس داده است. گردآورندگان نظامی بریتانیایی راجپوت‌های پنجاب را در رده‌ی «نژادهای جنگاور» جای دادند و حرفه‌های نظامی‌ای که پس از آن آمد، از امپراتوری‌ای که این برچسب را ساخت پایدارتر ماند. امروز بیشتر راجپوت‌های مسلمان کشاورز، سرباز، مغازه‌دار و کارگرند، و در پاکستان این نام آن‌قدر گسترده ادعا می‌شود که خانواده‌های سال‌خورده‌تر حساب می‌کنند چه کسی حق دارد آن را داشته باشد.