اروتیک آرانادان

آرانادان‌ها نام خود را از اِرانَد گرفته‌اند، سرزمین قدیمی مالابار که امروز بخشی از بخش مالاپورام در شمال ایالت کرالا است. آنان از کوچک‌ترین قومیت‌های فهرست قبایل ثبت‌شده این ایالت‌اند و شمارشان به صدها نفر می‌رسد نه هزاران نفر. سرزمین آنان جنگل اطراف نیلامبور است، جایی که کوه‌های غات غربی به سوی رود چالیار، در پایین تپه‌های نیلگیری، فرود می‌آیند. برای نسل‌ها، آنچه آنان را متمایز می‌کرد نه پوشاک یا بنای یادبود، بلکه شیوه زندگی بود: گروه‌های کوچک خانوادگی که در جنگل حرکت می‌کردند، غده‌های وحشی می‌کندند، عسل و دیگر محصولات جنگلی گرد می‌آوردند و شکار می‌کردند، به جای آنکه زمین را برای کشت پاک کنند. این جنگل مدت زیادی است که منظره‌ای کاری بوده است. نیلامبور یکی از نخستین مکان‌های هند بود که مدیران بریتانیایی از عقد 1840s به‌گسترده درخت ساج در آن کاشتند. مرزهای منطقه حفاظت‌شده، مزارع و سپس طرح‌های بازسکان‌سازی به‌تدریج فضای زندگی متحرک را کوچک کردند. خانواده‌های آرانادان امروز بیشتر در سکونتگاه‌های ثابت زندگی می‌کنند و از کار روزمره با دستمزد، گردآوری محصولات جنگل و برنامه‌های رفاهی دولتی امرار معاش می‌کنند. آنان تپه‌های نیلامبور را با دیگر جوامع جنگلی، از جمله چولاناییکان، کاتونایکان و پانیا، شریک‌اند، با این حال قومی متمایز با نام و گویش ویژه خود باقی مانده‌اند.

آن زبان، زبانی دراویدی کوچک است که معمولاً در شمار زبان مالایالام قرار می‌گیرد و تحت فشار شدیدی است. مالایالام زبان مدارس، ادارات و بازارهایی است که جامعه به آن‌ها وابسته است و با شمار کم گویندگانش در مجموع، حفظ زبانی مستقل بیشتر به عادت خانوادگی بستگی دارد تا نهادها. عمل دینی نیز به همین شیوه محلی است: احترام به نیاکان و خدایانی که با جنگل و تپه‌هایش پیوند دارند، همراه با آیین‌های هندو که در تماس طولانی با همسایگان مالایالام‌زبان‌شان فراگرفته‌اند. حتی نام هم در کاغذ سرگردان است. به‌صورت Aranadan، Eranadan و در فهرست رسمی قبایل به‌صورت Arandan ظاهر می‌شود. پشت این املاها، جامعه کوچکی است که یک قرن و نیم از مزارع ساج، منطقه‌های جنگلی حفاظت‌شده و بازسکان‌سازی گذر کرده و هنوز نام سرزمینی را که از آن برخاسته حمل می‌کند.