اروتیک پانکو

پانکهوها که خود را پانگخوا می‌نامند، یکی از کوچک‌ترین قوم‌های تپه‌نشین مناطق تپه‌ای چیتاگونگ هستند. شمارشان چند هزار نفر است و احساس هویتشان بر پایه روستای نیایی مشترک، زبانی از شاخه کوکی-چین و امروزه کلیسا استوار است. نام آنان معمولاً این‌گونه توضیح داده می‌شود: روستای (خوا) درخت پانگ، یعنی درخت پنبه ابریشمی. این محلی در تپه‌های لوشای بود که می‌گویند نیاکانشان از آنجا به سوی غرب کوچ کردند. امروزه بیشتر آنان در ناحیه رانگاماتی در جنوب شرقی بنگلادش زندگی می‌کنند که بیلایچاری کانون اصلی آن است و خوشه‌های کوچک‌تری در شهرستان‌های تپه‌ای همسایه دارد. خویشاوندان آن سوی مرز در میزورام معمولاً در چارچوب گسترده‌تر قوم میزو به شمار می‌آیند.

زبان آنان، پانگخوا، به شاخه کوکی-چین از خانواده چینی-تبتی تعلق دارد و در میان زبان‌های همسایه‌اش به باوم و میزو نزدیک است. این زبان زیر فشار واقعی است. آموزش به زبان بنگالی است، بازارها به بنگالی و زبان‌های بزرگ‌تر تپه‌ها می‌چرخند، و جامعه‌ای به این کوچکی جایی برای از دست دادن گویشوران ندارد. پانکهوها مدت‌ها با باوم‌ها جفت شده‌اند. کارگزار بریتانیایی ت. اچ. لوین که در اواخر دهه 1860 می‌نوشت، سنتی را ثبت کرد که بر اساس آن این دو قوم از دو برادر به وجود آمده‌اند. او یادآور شد که با مو می‌توان آن دو را از هم بازشناخت: مردان پانکهو آن را در پشت سر گره می‌زدند و مردان باوم بر بالای سر. او همچنین آیین کهن‌ترشان را ثبت کرد، با آفریدگاری به نام پاتین و روح حامی‌ای به نام خوزینگ.

آن دین تا حد زیادی کنار رفته است. در طول قرن بیستم مسیحیت از سوی میزوها در تپه‌های کوکی-چین گسترش یافت و پانکهوها امروزه در اکثریت قاطع مسیحی‌اند، عمدتاً پروتستان. خدمات یکشنبه، سرودخوانی و گردهمایی‌های کریسمس تقویم روستا را همان‌گونه سامان می‌دهند که آیین‌های برداشت محصول پیش‌تر می‌کردند. اقتصاد همچنان بر پایه جوم استوار است، یعنی مزارع چرخشی روی شیب تپه که با آتش پاک‌سازی و با برنج، پنبه و سبزیجات کشت می‌شوند. باغ‌های میوه، کار مزدی و تحصیل در شهرها جوانان را به خود می‌کشانند. روستاها به‌طور سنتی بر بلندی‌های تیغه‌ها قرار می‌گرفتند و خانه‌ها روی سکوهای بامبو برپا می‌شدند.

از نظر سیاسی، پانکهوها در موافقتنامه صلح مناطق تپه‌ای چیتاگونگ در سال 1997 با نام شناخته شده‌اند، جایی که آنان با چند گروه کوچک دیگر یک کرسی محفوظ در شورای منطقه‌ای را میان خود تقسیم می‌کنند. این جزئیات بسیار درباره جایگاهشان می‌گوید. آنان به رسمیت شناخته شده‌اند، اما مهاجران چاکما، مارما و بنگالی چندین برابر آنان‌اند و برای ماندگاری در هویت خود به سرسختی خویش تکیه می‌کنند.