اروتیک حلوایی‌ها

قوم Halwai به نام کاری که انجام می‌دهند شناخته می‌شوند. این واژه از halwa می‌آید و هنوز در دشت‌های شمال هند به کسی اشاره دارد که پشت پیشخوان شیرینی‌فروشی کار می‌کند، همان کسی که سحرگاه جلبی سرخ می‌کند و عصر برای یک عروسی لادو در جعبه می‌گذارد. قوم Halwai نه با سرزمین مادری جداگانه و نه با زبانی متمایز، بلکه با یک حرفه به هم پیوسته‌اند: آن‌ها شیرینی‌پزان و تدارک‌چیان موروثی کمربند زبان هندی‌اند و همین حرفه جایگاهشان را در نظام طبقاتی هند تعیین کرده است. از آنجا که شیرینی‌هایشان با گی یا شربت شکر پخته می‌شود، بر پایه قواعد کهن درباره اینکه چه کسی از دست چه کسی غذا بخورد، جزو خوراک پاکا به شمار می‌آمدند، به این معنا که حتی Brahmins سخت‌گیر هم می‌توانستند آن‌ها را از دست یک Halwai بپذیرند. همین یک واقعیت، برای این جامعه پایگاهی در هر شهر زیارتی، ایستگاه راه‌آهن و بازار، از پنجاب تا بنگال فراهم کرد.

سرزمین اصلی آنان اوتار پرادش و بیهار است، با جامعه‌های قابل‌توجه در جهارکند، مدهیه‌پرادش، راجستان، هاریانا، دهلی و بنگال غربی، و همچنین در دشت‌های پست ترای در نپال که در آنجا جزو شعوب Madheshi به شمار می‌روند. آنان به هر زبان هندآریایی که پیرامونشان است سخن می‌گویند: بوجپوری، آوادی، مایتیلی، براج یا هندی معیار در هند، و مایتیلی و بوجپوری در نپال، و اردو در میان Halwai مسلمان پاکستان. بیشتر آنان هندو هستند با سنت نیرومند Vaishnava و گیاه‌خواری، و این حرفه با زندگی دینی پیوندی جدایی‌ناپذیر دارد. پده‌ای که در زیارتگاهی تقدیم می‌شود، جعبه‌هایی که در دیوالی رد و بدل می‌شوند، گوجیای هولی و گیوار تیج در راجستان، همه از آشپزخانه‌های Halwai می‌گذرند. اقلیتی از آنان مسلمان‌اند و در شرق اوتار پرادش، بیهار و شهرهای پاکستان متمرکزند.

این جامعه به بخش‌های درون‌همسری تقسیم شده است، از جمله Kanaujia و Madhesia در اوتار پرادش، و با Kanu همپوشانی دارد، یعنی برشته‌کنندگان موروثی دانه که در بیهار و نپال غالباً با Halwai گروه‌بندی می‌شوند. نام‌های خانوادگی رایج عبارت‌اند از Gupta و Sah و Prasad و، در بیهار و جهارکند، Modi. Halwai ادعای رتبه Vaishya دارند و در بیشتر ایالت‌های هند جزو طبقات عقب‌مانده‌ی دیگر (Other Backward Classes) ثبت شده‌اند و در نپال جزو Madheshi OBC. برجسته‌ترین رسم آنان به عروسی مربوط می‌شود. مدت‌ها پیش از شرکت‌های تدارکات، خانواده‌ای Halwai را استخدام می‌کرد تا در حیاط یا روی خیابان اجاقی موقت از آجر و گل بسازد و چند صد مهمان را طی چند روز اطعام کند، و در شهرهای کوچک هنوز همین‌گونه عروسی‌ها را اطعام می‌کنند. نسل اخیر شاهد آن بوده که بسیاری از Halwai از پیشخوان شیرینی به تجارت عمده، خواربارفروشی و بازرگانی عمومی روی آورده‌اند، در حالی که خود واژه halwai به عنوان عنوان شغلی ساده برای شیرینی‌سازان هر طبقه‌ای درآمده است. این جامعه باقی مانده است. دیگر آن مغازه نیست که آن را تعریف می‌کند.