اروتیک دهور کولی

دهور کُلی یکی از شاخه‌های کوهستانی کُلی‌ها هستند، طایفه‌ای بزرگ از گروه‌های متعدد که در سراسر غرب هند، از ساحل گجرات تا رشته‌کوه سهیادری، پراکنده‌اند. دو چیز آنان را از کُلی‌های ساحل و دشت متمایز می‌کند: محل استقرارشان، و شیوه‌ای که دولت آنان را طبقه‌بندی کرده است. آنان جامعه‌ای قبیله‌ای‌اند که در یک مدخل واحد همراه با توکره کُلی، کُلچا و کُلگا در فهرست قبایل ثبت‌شده در فهرست آمده‌اند. این مدخل نام‌های محلی متعددی را در بر می‌گیرد و همه را یک قوم به شمار می‌آورد.

نام‌ها بی‌پرده‌اند. دهور واژه‌ای مراتی به معنای دام است، و توکره یادآور توکری است که سبدی از بامبو است، زیرا این جامعه مدت‌هاست به بافت سبد شهرت دارد. هیچ‌یک از این دو نام به جد بنیان‌گذار یا منشأ سرزمینی اشاره ندارد. هر دو به دام و کار اشاره دارند، که اغلب شیوه‌ای است که مردم در کشاورزی غرب هند برای نامیدن جوامعی به کار برده‌اند که در حاشیه زندگی روستایی قرار دارند.

آنان در مناطق جنگلی‌ای زندگی می‌کنند که بارش سنگین موسمی دارد، جایی که دامنه‌های سهیادری در شمال ماهاراشترا به جنوب گجرات و قلمرو اتحادیه پیشین دادرا و ناگار هاولی می‌رسد. مردم، بسته به سمتی از مرز ایالت که روستایشان در آن قرار دارد، به مراتی یا گجراتی سخن می‌گویند. هر دو از زبان‌های هندی‌آریایی‌اند و گفتار روستایی معمولاً از صورت‌های محلی و روستایی پیروی می‌کند، نه از زبان معیاری که در بمبئی یا احمدآباد شنیده می‌شود. زندگی مذهبی هندویی و نزدیک به خانه است: خدایان خانگی و روستایی در زندگی روزمره همان‌قدر اهمیت دارند که معابد مشهور. خانواده‌ها از قطعه‌زمین‌های کوچک دیم، کار کشاورزی مزدی، محصولات جنگل و صنعت بامبو امرار معاش کرده‌اند، و بسیاری اکنون به کار مزدی در شهرها نیز وابسته‌اند.

بزرگ‌ترین تغییر در تاریخ معاصر آنان پس از استقلال رخ داد. فهرست‌بندی شدن به عنوان یکی از قبایل فهرست‌شده، سهمیه‌های ویژه‌ای در مدارس، مشاغل دولتی و نهادهای انتخابی برایشان فراهم کرد، که همین امر نام را ارزشمند و مورد مناقشه کرد. در ماهاراشترا، کمیته‌های بررسی گواهی‌های قبیله‌ای را وارسی می‌کنند و دسته‌های قبیله‌ای کُلی توجه دقیقی دریافت می‌کنند. این‌که فردی به یکی از شاخه‌های فهرست‌شدهٔ کُلی تعلق دارد یا به شاخه‌ای فهرست‌نشده، می‌تواند پذیرش در دانشکده یا کرسی شورا را تعیین کند. برای دهور کُلی، هویت چیزی است که در روستا زیسته می‌شود و روی کاغذ بر سرش بحث می‌شود، و اغلب در همان زمان.