اروتیک مد

مِد‌ها مردم ماهی‌گیر و دریانورد ساحل مکران هستند. ساحل خشک است و پشتش را صخره‌های پرتگاهی گرفته است، و از بلوچستان پاکستان تا سیستان و بلوچستان ایران امتداد دارد. خانواده‌های مِد ماهی‌گیری می‌کنند، در قایق‌هایی که از گوادر، پسنی، اورمارا و جیوانی به دریا می‌روند خدمه‌اند و آن‌ها را تعمیر می‌کنند، و همین کار را برای قایق‌هایی که از چابهار و کنارک آن‌سوی مرز می‌روند نیز انجام می‌دهند. در داخل کشور، مکرانی‌ها باغ‌های خرما را کشت می‌کنند و دام نگه می‌دارند. مِد‌ها با آب سر و کار دارند و در جامعه بلوچ این تفاوت در شیوه معاش مدت‌هاست بر این تأثیر گذاشته که دیگران چگونه آن‌ها را رتبه‌بندی می‌کنند و خودشان چگونه خود را می‌بینند.

مِد‌ها به زبان بلوچی سخن می‌گویند که زبانی ایرانی و مشترک در سراسر منطقه است، و عموماً جزو بلوچ‌ها به شمار می‌آیند. بسیاری از خانواده‌های مِد نیز در کراچی ساکن شده‌اند، جایی که اردو و سندی در زندگی روزمره به کار می‌روند. آن‌ها مسلمانان سنی‌اند و زندگی مذهبی‌شان در سالی جا می‌گیرد که دریا تعیین می‌کند. هر تابستان موسمی دریای عرب را متلاطم می‌کند و بیشتر قایق‌ها روی ساحل می‌مانند. این فصل، فصل وصله‌زدن تورها، پینه‌کردن بدنه‌ها و انتظار برای آرام شدن آب است.

این نام قدیمی است. نویسندگان عرب که سند را در حدود فتح آن در قرن هشتم توصیف کرده‌اند، از مِد‌ها به‌عنوان مردمی ساحلی یاد می‌کنند، و گاه به‌عنوان راهزنان کشتی‌رانی. پیوند میان آن قوم قرون وسطایی و جامعه امروزی محتمل است اما اثبات آن دشوار است، و مورخان آن را پرسشی باز می‌دانند نه نسبی قطعی.

خلیج فارس هم بخشی از این داستان است. گوادر از اواخر قرن هجدهم تا خرید آن توسط پاکستان در سال 1958 قلمرو عمان بود، و دریانوردان و ماهی‌گیران مکران، از جمله مِد‌ها، مدت‌هاست از بندرهای مسقط، دوبی و دیگر بندرهای خلیج فارس کار می‌کنند. امروز فشار از نزدیک‌تر می‌آید. بندر آب‌عمیق گوادر که با پشتیبانی چین ساخته می‌شود، مناطق امنیتی، ایست‌های بازرسی و رقابت بیشتر بر سر آبگاه‌های ماهی‌گیری را به همراه آورده است. در پایان سال 2021 خانواده‌های ماهی‌گیر شهر در مرکز هفته‌ها تحصن قرار داشتند. آن‌ها خواستار پایان یافتن صید صنعتی با تور کششی در آب‌های محلی، کاهش ایست‌های بازرسی، و آب و برق قابل اعتماد شدند. دریا هنوز مِد‌ها را تغذیه می‌کند و نزاع بر سر اینکه چه کسی حق بهره‌برداری از آن را دارد، اکنون بخشی از زندگی روزمره در ساحل است.