اروتیک تورونگ‌ها

تورونگ‌ها جامعه‌ای کوچک بودایی در آسامِ بالایی هستند که خود را تای می‌نامند، و هر گزارشی از آنان باید از همین‌جا آغاز شود. نیاکان ایشان از جهان مردمان تای‌زبان برمه‌ی بالایی آمده‌اند، خانواده‌ای گسترده که شان، خامتی و فاکه را نیز دربر می‌گیرد. با این حال، زبان روزمره در بیشتر خانه‌های تورونگی امروز اصلاً تای نیست. بلکه گونه‌ای از سینگفو است، نامی که در هند برای جینگفو به کار می‌رود؛ مردمی کوهستانی از گروه زبان‌های چینی-تبتی که سرزمینشان شمال برمه، جنوب‌غربی چین و مرز شمال‌شرقی هند را دربر می‌گیرد. تاریخ این مردم را می‌توان در شیوه سخن گفتنشان شنید.

به گفته خود تورونگ‌ها، این تغییر در دوره‌ای طولانی از فرمانروایی سینگفو و پیش از فرود آمدنشان به آسام رخ داد. آنان یکی از چندین گروه تای بودند که در سده‌های هجدهم و نوزدهم از برمه گذشتند. زبان فرمانروایان خود را پذیرفتند، اما نام و آیین خویش را نگه داشتند. سرانجام در روستاهای جنوب رود برهماپوترا ساکن شدند، عمدتاً در بخش‌هایی که امروز ناحیه‌های جورهات، گولاگات و کاربی آنگلانگ نامیده می‌شوند، و بیشتر این جامعه هنوز در آن‌جا زندگی می‌کند.

دین چیزی است که هنوز آنان را به جهان تای پیوند می‌دهد. تورونگ‌ها بودیسم تراوادا را پیروی می‌کنند و صومعه روستا ریتم سال دینی را تعیین می‌کند، همان‌گونه که میان پسرعموهایشان فاکه، خامیانگ و آیتون چنین است. این گروه‌ها، همراه با اهوم که بسیار پرجمعیت‌تر است و امروز عمدتاً هندو هستند، مردمان تای آسام را تشکیل می‌دهند. تورونگ‌ها با وجود آن‌که گفتارشان آنان را متمایز می‌کند، جزو ایشان به شمار می‌آیند. زبان‌شناسانی که گفتار تورونگ را بررسی کرده‌اند، در آن ردپاهایی از تای یافته‌اند که از زبان کهن‌تر باقی مانده است.

زندگی روزمره از الگوی روستاهای آسام بالایی پیروی می‌کند: کشت برنج، آسامی در مدرسه، بازار و ادارات دولتی، و جوانانی که میان روستا و شهر رفت‌وآمد می‌کنند. بیرونی‌ها معمولاً تورونگ‌ها را یا زیر عنوان سینگفو یا زیر برچسبی کلی به نام تای قرار می‌دهند، و هیچ‌کدام به‌تنهایی درست نیست. آنان مردمی از تبار تای هستند که به زبانی از گروه جینگفو سخن می‌گویند و از تقویم بودایی پیروی می‌کنند، و هیچ‌یک از این سه ویژگی دیگری را نفی نمی‌کند. نگه داشتن هر سه با هم است که ایشان را تورونگ می‌سازد.