اروتیک ایدیگاها

مردم ایدیگا را پیش از هر چیز دیگر با حرفه‌شان می‌شناسند. کار موروثی آنان بریدن شیره‌ی درخت نخل برای تهیه‌ی تودی است، یعنی شرابه‌ای سبک و تخمیرشده که در سراسر سرزمین تلوگو با نام کالو فروخته می‌شود. این پیوند هم نحوه‌ی جایگاه‌بندی آنان نزد همسایگان را شکل داده و هم شیوه‌ی سازمان‌یابی امروزشان را. نام این گروه بسته به منطقه تغییر می‌کند. آنان در رایالاسیما و کارناتاکا ایدیگا یا ادیگا خوانده می‌شوند و در تلنگانه گود یا گوندلا، که در آنجا گود به‌عنوان نام خانوادگی نیز به کار می‌رود.

آنان در جنوب هند زندگی می‌کنند، در سراسر تلنگانه، آندرا پرادش و کارناتاکا. در آنجا درختان نخل پالمیرا و نخل‌های خرمای وحشی در حاشیه‌ی مزارع و کنار مخازن آب روستاها می‌رویند. بیشتر آنان به زبان تلوگو سخن می‌گویند و ایدیگاهای کارناتاکا به زبان کانادا. هر دو زبان از زبان‌های دراویدی‌اند و این دو قرن‌ها مرز مشترک طولانی داشته‌اند.

بریدن شیره کاری ماهرانه، جسمانی و خطرناک است. استخراج‌کننده با حلقه‌ای از طناب و چاقویی در کمرش تنه را بالا می‌رود، معمولاً دو بار در روز. او ساقه‌ی گل را می‌برد و ظرفی برای جمع‌آوری شیره آویزان می‌کند. سقوط هر ساله استخراج‌کنندگان را زخمی یا کشته می‌کند. تلنگانه اکنون برای استخراج‌کنندگان گود، در قالب طرحی به نام کاتامایا، کیت‌های ایمن بالا رفتن از درخت را فراهم می‌کند؛ کاتامایا خدایی است که جامعه به او احترام می‌گذارد. دین و کار در جنبه‌های دیگری نیز درهم تنیده‌اند. ایدیگاها هندو هستند و تودی به الهه‌های روستایی مانند یلاما پیشکش می‌شود. بسیاری از ایدیگاهای کانادازبان نیز نارایانا گورو، اصلاح‌گر کرالایی، را گرامی می‌دارند؛ پیوندی که با دیگر طبقات بریدگر تودی، از جمله بیلاوهای ساحل کارناتاکا، در میان می‌گذارند.

تاریخ قهرمانان ویژه‌ی خود را به آنان داده است. در اوایل قرن هجدهم میلادی، ساروای پاپانا، یکی از گودهای روستاهای تلنگانه، گروهی از دهقانان و جنگجویان طبقات پایین را گرد آورد. آنان به قلمرو مغول یورش بردند و قلعه‌ی ورنگال را گرفتند. تاریخ‌نگاران دوران مغول او را راهزن خواندند، اما امروز گودها او را قهرمان می‌دانند. دستاوردهای مدرن کندتر به دست آمده‌اند، از راه انجمن‌های طبقاتی، تعاونی‌های استخراج‌کنندگان و انتخابات. این جامعه در هر سه ایالت در فهرست طبقات عقب‌مانده قرار دارد و در اوایل دهه‌ی 1990 با اس. بنگاراپا، کارناتاکا را صاحب یک وزیر اعلی کرد.

استخراج تودی امروز یکی از راه‌های معیشت در میان راه‌های بسیار است. خانواده‌های ایدیگا زراعت می‌کنند، مغازه اداره می‌کنند، مشاغل دولتی دارند و در دفاتر حیدرآباد و بنگلور کار می‌کنند. کسانی که هنوز بالا می‌روند، با دقت سیاست مالیات ایالتی بر مشروبات را دنبال می‌کنند. دولت ایالتی تودی را صدور مجوز و تنظیم می‌کند، بنابراین هر تغییر در قواعد مشروبات مستقیماً بر درآمدشان اثر می‌گذارد.