اروتیک وانچوها

وانچوها مردمی از ناگاها هستند که در بخش Longding در گوشه جنوب‌شرقی ایالت آروناچال پرادش هند زندگی می‌کنند و از نزدیک با کونیاک‌ها در آن‌سوی مرز ناگالند خویشاوندند. آنان به زبان وانچو سخن می‌گویند که از زبان‌های خانواده چینی‌تبتی و از شاخه کونیاک‌وانچو است، و شمارشان ده‌ها هزار نفر است. مانند کونیاک‌ها، آنان پیش‌تر شکارگر سر بوده‌اند.

جامعه و معیشت

روستاهای وانچو به‌طور سنتی جوامع رتبه‌بندی‌شده‌ای بودند که رؤسای موروثی (Wangham) آن‌ها را رهبری می‌کردند؛ این رؤسا از طبقه‌ای اشرافی جدا از تبارهای عامه بودند، ساختاری شبیه به نظام Angh کونیاک‌ها. معیشت بر کشاورزی دوره‌ای برنج، ارزن و سبزیجات استوار است که با شکار و پرورش خوک تکمیل می‌شود. نجاری چوبی هنری برجسته است که در پیکرک‌ها، پیپ‌ها و طبل‌های بزرگ چوبی خوابگاه‌های مردان یعنی morung دیده می‌شود. شکار سر که زمانی با باروری و منزلت پیوند داشت در قرن بیستم پایان یافت؛ مسیحیت و، در میان برخی، آیین اصلاح‌شده Rangfrah گسترش یافته‌اند، هرچند پرستش نیاکان و تبار همچنان ادامه دارد. جشن بهاری Oriah همچنان اهمیت دارد. در سال‌های اخیر الفبایی برای نوشتن زبان وانچو ابداع شده که بخشی از تلاشی گسترده‌تر برای ثبت آوازها، نسب‌نامه‌ها و تاریخ شفاهی است.

ظاهر و آرایه

آرایه‌های وانچو از آرایه‌های کونیاک‌ها تقلید نزدیکی دارد. افراد مسن‌تر هنوز ممکن است خالکوبی‌های تیره روی صورت و سینه را داشته باشند که از دوران شکار سر باقی مانده است. جامه رزمی جنگجویان شامل کلاه‌خودهای نی‌ای است که با عاج گراز وحشی و پر هورنبیل آراسته‌اند، گوشواره‌های بزرگ از دیسک‌های بامبو و مهره، رشته‌های انبوه مهره‌های شیشه‌ای آبی و قرمز، آویزهای برنجی یا چوبی، و دامن‌های بافته‌شده قرمز و سیاه. نجاری ظریف روی پیپ‌ها، پیکرک‌ها و طبل‌های بزرگ morung دیده می‌شود. خالکوبی سنتی که زمانی نشان منزلت و مراحل زندگی بود دیگر انجام نمی‌شود، بنابراین بیشتر در قدیمی‌ترین اعضای جامعه باقی مانده است و بسیاری از جامه‌های رسمی اکنون برای جشن‌ها و نمایش فرهنگی نگهداری می‌شوند. وانچوهای جوان‌تر امروزه لباس مدرن می‌پوشند و جامه رسمی را برای جشن‌هایی مانند Oriah نگه می‌دارند.