اروتیک میگوال

مگوال‌ها نام خود را از مگ ریخ گرفته‌اند، حکیمی که سنت‌شان آوردن باران را به او نسبت می‌دهد، و واژه ابر در این نام با مردمی که ریشه در سرزمین خشک تار دارند هم‌خوانی دارد. بیشترشان در راجستان زندگی می‌کنند، به‌ویژه در ناحیه‌های بیابانی غربی آن، و در گجرات، به‌خصوص در کچ. جماعت‌های مرتبط در دورترها زندگی می‌کنند، از جمله مگ‌های پنجاب و جامو. آن‌سوی مرز در سند، منگوارهای تارپارکار با آنان خویشاوندند که خط ۱۹۴۷ از هم جدایشان کرده است. در هند آنان در شمار طبقات برنامه‌ریزی‌شده قرار دارند، و بخش عمده داستان امروزشان مقاومتی طولانی در برابر معنایی است که آن جایگاه روزگاری داشت.

کار موروثی چرم بود: حمل لاشه دام، دباغی پوست، دوزندگی کفش، و در کنار آن بافندگی پارچه‌های ضخیم پنبه‌ای و پشمی. روستاها به این کار وابسته بودند و کسانی را که آن را انجام می‌دادند نجس می‌شمردند. در طول قرن بیستم، انجمن‌های طبقاتی خانواده‌ها را به ترک کار با لاشه، آموزش فرزندانشان و پذیرش نام مگوال به‌جای برچسب‌های خشن‌تر واداشتند. کرسی‌های ویژه و مشاغل دولتی این درها را گشوده‌تر کرد. سیاستمداران مگوال اکنون در راجستان و در دولت ملی مناصبی دارند، و کشاورزی، ساختمان‌سازی، معلمی و خدمات کشوری بخش بسیار بزرگ‌تری از جامعه را نسبت به دباغی به کار گرفته‌اند. گفتار در اینجا طبقه را نشان نمی‌دهد. مگوال‌ها همچون همسایگانشان سخن می‌گویند، به مارواری و دیگر گویش‌های راجستانی، کچی، گجراتی، سندی، دهاتکی یا پنجابی، که همه از زبان‌های هندوآریایی‌اند.

بیشتر مگوال‌ها هندو هستند، هرچند ارادتشان مدت‌هاست از راه قدیسان می‌گذرد، نه از راه معابدی که زمانی درهایشان را به روی آنان می‌بستند. در ماروار، چهره محوری بابا رامدیو است، مرد مقدسی از راجپوت‌های سده‌های میانه که طبقات پایین‌تر را در آغوش گرفت و مسلمانان نیز او را با نام رامسا پیر گرامی می‌دارند. در رامدیورا نزدیک پوکاران، زیارتگاه دالی بای قرار دارد، زنی از مگوال که پیرو او به یاد مانده، و کنار مقبره‌اش جای گرفته است. زائران هر سال در جریان جشن بهادرپادا شهر را پر می‌کنند. جاگران، یعنی نشست‌های شبانه با سرودهای رامدیو و ابیات کبیر، نهادی زنده در جامعه‌اند و خوانندگان مگوال از معتبرترین صداها در این رپرتوارند. برخی خانواده‌ها به دنبال امبدکار به آیین بودایی روی آورده‌اند، و در سند، منگوارها همچنان یکی از بزرگ‌ترین جامعه‌های هندوی تار هستند.

زنان هستند که حرفه‌ای را که بیگانگان بیش از همه می‌شناسند پیش می‌برند. در بارمر و کچ، گلدوزی‌های مگوال پر از آینه‌های کوچک و کار آپلیکه است که بر دامن، جلیقه و پارچه‌های جهیزیه دوخته می‌شود. در مراتع بانّی، زنان همچنین نقش‌برجسته‌های گلی را که با شیشه آینه تزئین شده‌اند بر دیوارهای خانه‌های گرد بونگا می‌سازند. چرم گلدوزی‌شده، آن حرفه کهن که به تزئین بدل شده، اکنون به خریدارانی فروخته می‌شود که هرگز تار را نخواهند دید.