اروتیک بیساتی

بیساتی‌ها نام خود را از چیزی گرفته‌اند که زمانی حمل می‌کردند. در زبان اردو و هندی، بساط به معنای گستره است: پارچه یا حصیری که روی زمین پهن می‌شود و به تبع آن، کالاهایی که روی آن چیده می‌شود. بیساتی‌ها دوره‌گردانی بودند که آن پارچه را در بازارهای روستایی، سر چهارراه‌ها و جلوی درهای حیاط پهن می‌کردند و سپس سوزن، نخ، دکمه، شانه، آینه و اشیای کوچک زینتی را روی آن می‌چیدند. بسیاری از حرفه‌ها در جنوب آسیا به مرور زمان به جامعه‌های موروثی تبدیل شدند و این حرفه نیز چنین شد. امروز بیساتی‌ها خانواده‌های مسلمانی هستند که یکدیگر را یک برادری واحد می‌دانند و معمولاً در همین گروه ازدواج می‌کنند. آنان این نام را نگه می‌دارند، خواه کسی در خانواده هنوز چیزی بفروشد یا نه.

سرزمین آنان شمال هند است، در شهرها و روستاهای دشت گنگ، به ویژه در ایالت‌های اوتار پرادش و بیهار. آنان به هندوستانی محلی منطقه خود سخن می‌گویند که بسیاری آن را اردو می‌نامند و با خط اردو می‌نویسند. این زبان تفاوت اندکی با گفتار همسایگان هندوی آنان دارد، پس زبان وجه تمایز آنان نیست. دین و حرفه است که آنان را متمایز می‌کند. بیساتی‌ها مسلمانان سنی هستند و هفته و سال‌شان از تقویم اسلامی پیروی می‌کند که در این منطقه آشناست: نماز جمعه جماعت، روزه ماه رمضان و دو عید.

این واژه بیش از خود مردم سفر کرده است. بساط به معنای صفحه شطرنج نیز هست و در گفتار روزمره به معنای جایگاه یا توان فرد است، مانند وقتی کسی می‌پرسد بساط واقعی‌اش چیست. بساط‌خانه مغازه‌ای است که کالاهای کوچک می‌فروشد. این گستردگی معنایی نشان می‌دهد که پارچه دوره‌گردان چقدر در خرید و فروش روزمره مرکزیت داشت. پیش از آنکه مغازه‌های ثابت به هر کوچه‌ای برسند، بیساتی‌ها لوازم خیاطی و آسایش‌های کوچک را به کوچه می‌آوردند.

آن جهان بیشتر از میان رفته است. کالاهای کارخانه‌ای، مغازه‌های بازار و اکنون خرده‌فروشی آنلاین جای دوره‌گردان را گرفته‌اند و خانواده‌های بیساتی همراه با اقتصاد جابه‌جا شده‌اند. برخی همان نوع کالاها را از دکه‌ها و فروشگاه‌های ثابت می‌فروشند و دیگران کاملاً این حرفه قدیمی را رها کرده‌اند. آنان، مانند سایر جامعه‌های حرفه‌ای مسلمان در هند، بخشی از بحثی طولانی درباره طبقه در میان مسلمانان هستند. آموزه دینی طبقه را رد می‌کند، اما مذاکرات ازدواج اغلب بی‌سروصدا به آن احترام می‌گذارد. این نام باقی است زیرا جامعه باقی است، و اکنون بیشتر به صورت شبکه‌ای از خویشاوندان است تا یک حرفه.