اروتیک جولاهاها

جولاها با دستگاه بافندگی تعریف می‌شوند. نام آنها از واژه‌ای فارسی به معنای بافنده گرفته شده است. برای قرن‌ها این نام به جامعه‌ای مسلمان از بافندگان اطلاق می‌شد که در دشت گنگ و فراتر از آن پراکنده بودند: خانواده‌هایی که پنبه، ابریشم و دیبا را در خانه می‌بافتند و پارچه را از طریق بازرگانان می‌فروختند. بسیاری امروز برچسب قدیمی را رد می‌کنند، برچسبی که با گذشت زمان رنگ تحقیرآمیز گرفت، و خود را انصاری یا مؤمن می‌نامند. انصاری به تباری اشاره دارد که ادعا می‌شود به انصار، مردم مدینه که پیامبر را پناه دادند، می‌رسد. مؤمن به معنای باورمند است. مردم هر دو نام را عمداً برگزیدند تا کرامت خود را مطالبه کنند.

قلب این جامعه در اوتار پرادش، بیهار و بنگال غربی قرار دارد. تجمع‌های بزرگی در شهرهای بافندگی با دستگاه بافندگی برقی در ماهاراشترا، مانند بیواندی و مالگائون، وجود دارد و جوامع دیگری نیز در پاکستان، بنگلادش و ترای نپال هستند. زبان واحدی برای جولاها وجود ندارد. مردم به زبانی سخن می‌گویند که همسایگانشان می‌گویند، چه هندی، بهوجپوری، مایتیلی، بنگالی یا پنجابی. همه این‌ها زبان‌های هندوآریایی‌اند و اردو در بسیاری از خانه‌ها بار دینی و اجتماعی دارد. بیشترشان مسلمان سنی‌اند و نماز جمعه و مسجد محله، هفته را در منطقه‌های بافندگی شکل می‌دهند. ازدواج به‌طور سنتی درون بیرادری، یعنی برادری کاستی، می‌ماند. شوراهای آن زمانی اختلافات را حل می‌کردند و هنوز در برخی جاها اقتدار اجتماعی دارند.

وارانسی جایی است که این حرفه در آن بیش از همه شهرت دارد. ساری ابریشمی بنارسی، که از ارکان جشن‌های عروسی شمال هند است، عمدتاً توسط خانواده‌های انصاری بافته می‌شود: مردان روی دستگاه‌های گودال‌دار کار می‌کنند و زنان نخ را می‌پیچند و قرقره‌ها را آماده می‌کنند. بافندگی ماشینی، الیاف مصنوعی ارزان و بدهی به تاجران به این شیوه کار لطمه زده‌اند و بسیاری از خانواده‌ها به کارهای دیگر روی آورده‌اند.

دو نقطه عطف برجسته است. کبیر، شاعر قرن پانزدهم که هندوها، سیک‌ها و مسلمانان به او احترام می‌گذارند، به‌عنوان پسر خانواده‌ای جولاها در بنارس یاد می‌شود. سروده‌های او بارها به بافندگی بازمی‌گردند، که مشهورترینشان ترانه‌ای درباره ملافه‌ای ظریف‌بافت است که روح باید آن را همان‌قدر پاک که دریافت کرده پس دهد. در قرن بیستم، این جامعه از طریق کنفرانس مؤمن به‌صورت سیاسی سازماندهی شد؛ این کنفرانس با خواست پاکستان مخالفت کرد و لیگ مسلمانان را حزب طبقات بالای مسلمانان می‌دانست. جنبش امروزی پسماندا از این سنت برمی‌خیزد و خواهان به رسمیت شناختن نابرابری کاستی در درون اسلام جنوب آسیاست. در پنجاب و هاریانا، جامعه‌ای هندو از بافندگان با همین نام زندگی می‌کند که راه کبیر را دنبال می‌کند و در فهرست کاست‌های فهرست‌شده قرار دارد.