اروتیک داکایاها

داکایی بودن با اهل داکا بودن یکی نیست. این نام به خانواده‌های قدیمی شهری تعلق دارد که از دوران مغول باقی مانده و در ساحل شمالی رودخانه بوریگانگا قرار دارد، در محله‌هایی چون چاوک‌بازار، لال‌باغ، آرمانی‌تولا و شانخاری بازار. مردم این محله‌ها مدت‌ها پیش از آنکه پایتخت بنگلادش به یکی از شلوغ‌ترین شهرهای جهان تبدیل شود، در آنجا ساکن شده بودند. داکایی‌ها امروز در شهر خود اقلیتی کوچک‌اند و مهاجران از سایر نقاط کشور چندین برابر آن‌ها هستند؛ این وضع هویت آنان را از میان نبرده، بلکه آن را پررنگ‌تر کرده است. اهالی داکای قدیم به خاطر شوخ‌طبعی و حاضرجوابی، وفاداری شدید به محله‌شان و غذایی که شهر جدیدتر نمی‌تواند با آن برابری کند، شهرت دارند، و آنان این شهرت را با میل و رغبت پرورش می‌دهند.

این جامعه از نظر تاریخی به دو بخش تقسیم می‌شود. کوتی‌ها به گویش داکایی کوتی سخن می‌گویند، گویشی بنگالی که پر از واژه‌های هندوستانی و فارسی است و در سراسر بنگلادش به خاطر لطیفه‌ها و جواب‌های تند و تیزش شناخته می‌شود. این نام اغلب به پوست‌کنی برنج، حرفه‌ای قدیمی، نسبت داده می‌شود. اما سوباسی‌ها که با نام سوخباسی هم نوشته می‌شوند، زبان اردوی داکایی را حفظ کرده‌اند، شکلی محلی از زبان هندوستانی که با طبقه بازرگانان و کارمندان دوران مغول پیوند دارد. از زمانی که بنگالی زبان دولت شد، کاربرد آن روزبه‌روز کمتر شده است. بیشتر داکایی‌ها مسلمان سنی‌اند و دین تقویم آن‌ها را تعیین می‌کند. در ماه رمضان، خوانندگان کاسیده پیش از سپیده‌دم در کوچه‌ها می‌گردند تا خانواده‌ها را برای سحری بیدار کنند، و بازار افطاری چاوک‌بازار مردمی از سراسر شهر را جذب می‌کند. محله‌های قدیمی همچنین خیابان‌های صنعتگران هندو و یک مرکز شیعی در حسینی دالان دارند که دسته عزاداری محرم قرن‌هاست از آنجا به راه می‌افتد.

مغول‌ها در اوایل قرن هفدهم داکا را به مرکز یک ایالت تبدیل کردند و نوابان داکا بعدها مقر خود را در احسن منزل قرار دادند. تقسیم هند در سال 1947 باعث شد بسیاری از خانواده‌های هندو کوچ کنند، در حالی که آوارگان اردوزبان وارد شدند. برای نسل‌ها، محله‌ها امور خود را از طریق پانچایت‌ها اداره می‌کردند، یعنی شوراهایی که سردارها رهبری‌شان را بر عهده داشتند و اختلاف‌ها را حل‌وفصل می‌کردند، هرچند این نظام تا حد زیادی از میان رفته است. آداب و رسومی که بیگانگان کمتر درباره‌شان می‌شنوند، متمایزترین آن‌ها هستند. در شاکراین، آخرین روز ماه بنگالی پوش در اواسط ژانویه، بام‌های داکای قدیم پر از بادبادک‌بازانی می‌شود که نخ‌های یکدیگر را با نخ‌های پوشیده از شیشه می‌برند و شب با آتش‌بازی و آتش‌دمیدن پایان می‌یابد. غذا همین نکته را نشان می‌دهد: نان باکرخانی، کاچی بریانی و بورهانی، یک نوشیدنی ماست ادویه‌دار که در ضیافت‌های عروسی سرو می‌شود، نخست به داکای قدیم و سپس به بقیه کشور تعلق دارند.