اروتیک ییمچونگرها

روستاهای ییمخیونگ در یال‌های پرشیب و جنگلی شرق ناگالند قرار دارند، در اطراف شاماتور، پونگرو و کیفیره، و تا نزدیکی مرز میانمار کشیده می‌شوند. این قوم یکی از اقوام شناخته‌شدهٔ ناگا در این ایالت است. ییمچونگر شکل قدیمی‌تر این نام است که هنوز در جدول‌های سرشماری و فهرست‌های دولتی دیده می‌شود. خود این جامعه به‌طور فزاینده از نام ییمخیونگ استفاده می‌کند، نامی که شورای قبیله‌ای آن‌ها بر خود دارد. همهٔ همسایگان، اقوام ناگای دیگری هستند، از جمله سانگتام، سومی، چانگ و خیامنیونگان. بخش بزرگی از هویت ییمخیونگ در برابر این همسایگان شکل می‌گیرد، در مرزهای روستاها، بازارهای مشترک، نهادهای کلیسایی و سیاست ناحیه‌ای.

زبان آن‌ها، ییمچونگرو، از خانوادهٔ زبان‌های سینو-تبتی است و در گروه مرکزی ناگایی همراه با آئو، لوتا و سانگتام قرار می‌گیرد. ناگامیز، زبان تجاری مبتنی بر آسامی، و انگلیسی گفت‌وگو را از مرزهای قبیله‌ای عبور می‌دهند، در حالی که ییمچونگرو زبان خانه و روستا باقی می‌ماند. تیخیر مدت‌ها شاخه‌ای فرعی از ییمخیونگ شمرده می‌شد و گویشی نزدیک به آن را حرف می‌زند، اما امروز خود را به‌عنوان قبیله‌ای مستقل سازمان می‌دهد. این جدایی یادآور آن است که مرزهای قبیله‌ای ناگا هنوز در حال مذاکره است.

مانند بیشتر اقوام ناگا، ییمخیونگ‌ها در اکثریت قاطع خود مسیحیان باپتیست هستند و کلیسا با خدمات مذهبی، گروه‌های سرود و انجمن‌های جوانان، ریتم هفته را تعیین می‌کند. مسیحیت نسبتاً دیر به این منطقه رسید، زیرا این تپه‌های شرقی در دورترین حد دسترس استعمار و مبلغان قرار داشتند. آیین‌های کهن مرتبط با چرخهٔ کشاورزی سال، به‌جای آنکه کنار گذاشته شوند، در زندگی جمعی ادغام شدند. متمنیو، جشن برداشت محصول که در ماه اوت برگزار می‌شود، مهم‌ترین مناسبت عمومی است: ضیافت، آواز، و رقصندگانی با شال‌های بافته و زیورهای جشن.

داستان سیاسی بزرگ‌تر به شرق ناگالند به‌عنوان یک کل تعلق دارد. منطقهٔ توئنسانگ تا سال 1957 به‌عنوان یک بخش مرزی جداگانه اداره می‌شد، سپس به تپه‌های ناگا پیوست و در سال 1963 به آنچه ایالت ناگالند شد تبدیل شد. پس از آن، شکایتی ماندگار شکل گرفت، مبنی بر اینکه جاده‌ها، مدارس و مشاغل از غرب ایالت عقب‌ترند. ییمخیونگ‌ها قبیلهٔ عضو سازمان اقوام ناگالند شرقی هستند که خواهان ایجاد ایالتی جداگانه به نام ناگالند مرزی بوده است. کشاورزی، که بیشتر آن کشت جوم بر دامنه‌های پاک‌سازی‌شده است، همچنان پایهٔ زندگی روستایی است، و کوه ساراماتی، بلندترین قلهٔ ناگالند، بر مرز بالای ناحیهٔ کیفیره سر برمی‌آورد.