اروتیک والونگ‌ها

والونگ‌ها مردمی‌اند که با یک نشانی تعریف می‌شوند. سرزمین آن‌ها Olangchung Gola است که Walungchung Gola هم نامیده می‌شود، روستایی مرتفع در منطقهٔ Taplejung در دورافتاده‌ترین نقطهٔ شمال‌شرقی نپال که درست زیر گردنه‌های منتهی به تبت قرار دارد. مردم و مکان نام مشترکی دارند و در بیشتر تاریخ این روستا برای جابه‌جایی کالا وجود داشته است: نمک و پشم تبتی از گذرگاه‌هایی مانند Tipta La به سمت جنوب می‌آمدند و غلات از نپال پایین‌دست به سمت شمال می‌رفتند. والونگ‌ها واسطهٔ این مبادله بودند. آن‌ها همچنین یاک و دزو را پرورش می‌دادند، دورگهٔ مقاوم یاک و گاو که بار حمل می‌کند و در ارتفاعاتی که کمتر چیزی در آن‌ها کار می‌کند شیر می‌دهد.

هنوز نامشخص است که آن‌ها چه مدتی آنجا بوده‌اند. برخی روایت‌ها نیاکان‌شان را به مهاجران تبتی قرن هفتم نسبت می‌دهند، در حالی که برآوردهای محتاط‌تر تنها چند قرن را می‌پذیرند. وقتی جوزف هوکر، گیاه‌شناس بریتانیایی، در میانهٔ قرن نوزدهم از آنجا گذشت و این نام را Wallanchoon نوشت، جامعه را از پیش مدت‌ها مستقر دانست. با این حال هیچ‌کس دربارهٔ جهتی که این روستا به آن رو کرده اختلافی ندارد. در فرهنگ، زبان و تجارت، والونگ مدت‌هاست به شمال نگاه کرده است.

زبانشان، Walungge، از شاخهٔ تبتی است و با گویش‌هایی که آن‌سوی مرز صحبت می‌شوند پیوند نزدیکی دارد. این امر آن‌ها را از لیمبو‌ها متمایز می‌کند که دره‌های پایین‌دست Taplejung را در اختیار دارند و به زبانی کیرانتی از شاخه‌ای دورتر از خانوادهٔ زبانی Sino-Tibetan سخن می‌گویند. امروزه نپالی زبان مدرسه، دولت و تجارت است. زندگی دینی بودایی تبتی است و بر گرد صومعهٔ روستا می‌چرخد. این دین بخشی از روال روزمرهٔ یک سکونتگاه دامداری و تجاری است و جدا از آن نگاه داشته نمی‌شود.

نقطهٔ عطف تاریخ معاصر والونگ، تصرف تبت توسط چین در دههٔ 1950 و سخت‌تر شدن مرز پس از آن بود که تجارتی را که روستا بر آن بنا شده بود خفه کرد. خانواده‌ها بیش‌ازپیش به سمت جنوب، به کاتماندو و فراتر از آن، نگاه کردند و جمعیتی که هرگز بزرگ نبود بیش از پیش در درهٔ زادگاهش کاهش یافت. نپال والونگ‌ها را در شمار ملیت‌های بومی رسمی‌شناخته‌شدهٔ خود قرار داده است. طرح‌های مکرری برای گشودن جاده‌ای به تبت، امید به اینکه Olangchung Gola بار دیگر دروازه‌ای باشد و نه فقط پایان جاده، را زنده نگه می‌دارد.