اروتیک کاربی‌ها

کاربی‌ها قومی کوهستانی در مرکز آسام هستند که مرکز جمعیتی و فرهنگی‌شان در کاربی آنگلانگ قرار دارد، بزرگ‌ترین ناحیه‌ی این ایالت، سرزمینی از تپه‌های کم‌ارتفاع، جنگل سال و قطعات کشت متحرک که روی دامنه‌ها بریده شده‌اند. آنها خود را آرلنگ می‌نامند که به معنای «مرد» است، و نام بیرونی قدیمی‌تر، میکیر، که هنوز در ادبیات دوره‌ی استعمار و برخی سندهای رسمی دیده می‌شود، تا حد زیادی از کاربرد مؤدبانه خارج شده است. جامعه از نظر درونی لایه‌لایه است: چینتونگ، رونگهانگ و امری زیرگروه‌های سرزمینی شناخته‌شده‌اند، و امری‌ها در تپه‌های غربی به سمت مرز مگالایا متمرکزند و به گونه‌ای چنان متمایز سخن می‌گویند که زبان‌شناسان آن را گویشی مستقل می‌دانند، نه یک پاورقی.

زبان آنها سینو-تبتی است و معمولاً در کنار شاخه‌های کوکی-چین-ناگا که در حاشیه‌ی شرقی هیمالیا گسترده‌اند دسته‌بندی می‌شود، هرچند کاربی به‌آسانی در این خانواده جا نمی‌گیرد: آن‌قدر به همسایگانش نزدیک است که استخوان‌بندی دستوری مشترک دارد، و آن‌قدر دور است که جایگاه دقیقش هنوز در نشریه‌های تخصصی محل بحث است. زبانی آهنگین است، ادبیات نوشتاری کوچک اما پویایی به خط لاتین دارد، و حتی در جاهایی که آسامی زبان بازار و اداره‌ی دولتی است، همچنان زبان روزمره‌ی تپه‌هاست.

زندگی دینی لایه‌لایه است و یکدست نیست. سرشماری‌ها بیشتر کاربی‌ها را زیر عنوان هندو ثبت می‌کنند، اما معنای آن در عمل ترکیبی عملی با سنت بومی کهن‌تر است، یعنی پانتئونی که همفو، خدای خانواده و طایفه، بر آن ریاست دارد، با تقویم آیینی موازی که متخصصانی به نام کوروسار و اوچپی آن را اداره می‌کنند. مسیحیت از اواخر قرن نوزدهم نفوذ واقعی یافته است، و جنبش احیاگر کوچک‌تری در دهه‌های اخیر کوشیده است آیین‌های پیشاهندو را به عنوان دینی مستقل تدوین کند.

روشن‌ترین پنجره به زندگی عمومی کاربی‌ها چومانگکان است، جشن مرگ، آیینی چندروزه که گاه سال‌ها پس از خود مرگ برگزار می‌شود و خویشاوندان را گرد هم می‌آورد تا روح درگذشته را با چرخه‌های آواز، رقص و خواندن شجره‌نامه‌ها روانه کنند. این آیین پرهزینه و جمعی است و به عنوان تکلیف، نه نمایش تشریفاتی، تلقی می‌شود. احساس خویشاوندی در میان کاربی‌ها از پنج طایفه‌ی برون‌همسر (کور) می‌گذرد که هر یک تبارهای درونی خود را دارند، و وابستگی طایفه‌ای همچنان ازدواج، نقش‌های آیینی و اینکه چه کسی کجا دفن شود را تعیین می‌کند. کاربی آنگلانگ از سال 1952 وضعیت شورای خودمختار داشته است، واقعیتی سیاسی که شیوه‌ی چانه‌زنی این جامعه با ایالت آسام در بالادست آن را شکل می‌دهد.