اروتیک تلوگوها

شمار گویشوران تلوگو نزدیک به نود میلیون نفر است و این زبان را، به شمارش برخی منابع، یکی از بزرگ‌ترین جامعه‌های زبانی هند و پرگویش‌ترین زبان دراویدی جهان می‌سازد. سرزمین مادری‌شان جناح شرقی فلات دکن و نوار ساحلی درازی است که رو به خلیج بنگال دارد؛ این سرزمین اکنون میان ایالت‌های آندرا پرادش و تلانگانا تقسیم شده است، تقسیمی در سال 2014 که به همان اندازه که بر سر هویت منطقه‌ای بود، بر سر آب رودخانه‌ها و آینده حیدرآباد هم کشمکش بود. زمین و اقلیم آشکارا مردم را شکل می‌دهد: ناحیه‌های ساحلی برنج و فلفل تند را روی دلتاهای آبرفتی می‌کارند، و داخل کشور خشک‌تر و سخت‌تر است و ارزن و بادام‌زمینی در آن بهتر به عمل می‌آید و سیاست آبیاری یک سده است که زندگی عمومی را تحت سلطه دارد.

زبان تلوگو دراویدی است و با تامیلی، کنادا و مالایالام خویشاوندی دارد، اما کمی جدا می‌ایستد: از سنسکریت بسیار وام گرفته، در جریان سنت درباری طولانی‌ای که شاعرانی چون ناناییا و Mahabharatamu از سده یازدهم را پدید آورد، و خط آن ظاهری گرد و پیچ‌خورده دارد که آن را از همسایگانش متمایز می‌کند. گویشوران خود زبانشان را شیرین می‌خوانند و ضرب‌المثل کهنه‌ای هست که به امپراتور کریشنادواریا از ویجیاناگارا نسبت داده می‌شود، مبنی بر اینکه تلوگو موسیقایی‌ترین زبان‌های جنوبی است. چه کسی به سخن شاه باور داشته باشد چه نه، دوره ویجیاناگارا (سده‌های 14th-17th) نقطه عطف تاریخی‌ای است که بیشتر تلوگوها به آن متوسل می‌شوند: امپراتوری هندو که در برابر سلطنت‌های دکن ایستاد و از شکوفایی ادبیات، معماری معابد و شعر کاویا حمایت کرد و هنوز حافظه فرهنگی را لنگر می‌دهد.

جامعه به شدت بر پایه طبقه‌بندی طایفه‌ای سازمان یافته است، و زیرگروه‌های فهرست‌شده گونه‌های منطقه‌ای نیستند، بلکه جاتی‌هایی با نمایه‌های اقتصادی و سیاسی متمایزند. کاما، ریدی و ولاما طایفه‌های کشاورز صاحب زمین‌اند که نسل‌ها بر سیاست ایالت، تجارت و صنعت فیلم تلوگو تسلط داشته‌اند؛ کاپو گروه بزرگ دهقانی‌ای است که اکنون برای سهمیه‌بندی تلاش می‌کند؛ راجو خود را به تبارهای پیشین جنگاور-زامیندار منسوب می‌کند؛ مالا و مادیگا جامعه‌های دالیت‌اند که هرکدام تاریخ طولانی و جدای خود را از کار، چرم‌کاری و، به‌طور فزاینده، ابراز سیاسی سازمان‌یافته دارند. دین در اکثریت قاطع هندو است و تأکید جنوبی بر فرهنگ معبد را نشان می‌دهد: تیرومالا-تیروپاتی، در تپه‌های تیرومالا، سالانه ده‌ها میلیون زائر را جذب می‌کند و یکی از ثروتمندترین نهادهای مذهبی جهان است. عمل روزانه بیشتر خانگی و پرآیین است: نقش‌های کولام که هر بامداد در آستانه در ترسیم می‌شوند، جشن‌های اوگادی و سانکرانتی که به گاهشمار کشاورزی پیوند دارند، و گرایش گیاه‌خواری قوی در میان طبقات بالا که در کنار آشپزی ساحلی مشهور به تندی همزیستی دارد.