اروتیک کاری‌ها

کاری‌ها که گاهی Cari نوشته می‌شوند و در منابع استعماری با نام Chariar ثبت شده‌اند، شمالی‌ترین قبیله از ده قبیله‌ای بودند که آندامانی‌های بزرگ را تشکیل می‌دادند. قلمرو آنان کوچک و کاملاً دریایی بود: ساحل شمالی North Andaman، جزیرهٔ Landfall Island آن‌سوی کانال، و صخره‌ها و جزیره‌های کوچک میان این دو. آنان به معنای کامل مردمان ساحل بودند. با نیزه، لاک‌پشت دریایی و دوگونگ را از قایق شکار می‌کردند، ماهی را در آب‌های کم‌عمق با کمان تیر می‌زدند، صدف‌ها را روی پهنه‌های صخره‌ای گرد می‌آوردند، و به درون جزیره بیشتر برای گراز، عسل، و چوب و گلی که ابزارهایشان به آن نیاز داشت می‌رفتند.

زبان آنان، Aka-Cari که آخرین گویشورانش آن را Sare می‌نامیدند، به شاخهٔ شمالی خانوادهٔ آندامانی بزرگ تعلق داشت، در کنار زبان‌های Kora، Bo و Jeru. این خانواده هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای در هیچ جا ندارد، حتی زبان‌های Onge و Jarawa که در جنوب همین جزایر گفته می‌شوند. پیشوند Aka- یک عنصر دستوری است، نشانه‌ای که به دهان و گفتار پیوند دارد، و به همین دلیل در بسیاری از نام‌های قبیله‌ای آندامانی دیده می‌شود. دین کاهن و معبد نداشت. کیهان‌شناسی آندامانی‌های شمالی بر محور Biliku و Tarai می‌چرخید، دو موجودی که با بادهای موسمی پیوند دارند و خشم آنان طوفان‌ها را توضیح می‌داد، و نیز بر ارواح جنگل و دریا و مردگان. بخش عمدهٔ آنچه دربارهٔ این باورها نوشته شده از کار میدانی A. R. Radcliffe-Brown میان قبیله‌های شمالی در سال‌های 1906 تا 1908 می‌آید، زمانی که جوامعی که او وصف کرد پیش‌تر در حال فروپاشی بودند. او همچنین عادت‌هایی را ثبت کرد که بیش از همه توجه بازدیدکنندگان را جلب می‌کرد: دوستانی که پس از جدایی دوباره یکدیگر را می‌یافتند، به‌عنوان سلام رسمی کنار هم می‌نشستند و می‌گریستند، سوگواران استخوان خویشاوندان مرده را به یادگار به خود می‌آویختند، و آتش را حمل و نگهداری می‌کردند نه آنکه روشن کنند، زیرا هیچ فنّ آتش‌افروزی گزارش نشده است.

فروپاشی سریع بود. مستعمرهٔ کیفری بریتانیایی Port Blair که در سال 1858 تأسیس شد، سرخک، سیفیلیس و آنفلوانزا را به آنجا آورد و شمار آندامانی‌های بزرگ از چند هزار نفر در طول سه نسل به چند ده نفر کاهش یافت. کاری‌ها که در نخستین تماس حدود صد نفر برآورد شده بودند، در سرشماری 1901 به شمار 39 و در سال 1931 به نُه نفر رسیدند. بازماندگان قبیله‌های گوناگون در یک جامعهٔ واحد ادغام شدند و دولت هند حدود سال 1970 آنان را در Strait Island اسکان داد. تا دههٔ 1990 تنها دو زن سالخورده در آنجا خود را کاری می‌دانستند. Licho، آخرین کسی که به Sare سخن می‌گفت، در سال 2020 درگذشت. تبار کاری‌ها در آندامانی‌های بزرگ امروز ادامه دارد؛ آنان بیشتر به زبان هندی سخن می‌گویند و در کنار آن به گونه‌ای آندامانیِ آمیخته که عمدتاً بر پایهٔ Jeru ساخته شده است. اما قبیله به‌عنوان مردمی جدا با ساحل ویژهٔ خود از میان رفته است.