اروتیک سیلاوت

سیلاوات‌ها به نام حرفه‌شان شناخته می‌شوند. این واژه از sil به معنای سنگ گرفته شده و نام دیگرشان، Sangtarash، در زبان فارسی به معنای سنگ‌تراش است. نسل‌ها در راجستان، جایی که سنگ مصالح معمول ساختمان است، معمار و حجار مسلمان بوده‌اند و سنگ را می‌شکافتند، می‌تراشیدند و شکل می‌دادند. این حرفه است که آنان را یک گروه می‌سازد. مردم بیش از آنکه یک سیلاوات را با زادگاه یا زبانی جداگانه بشناسند، با حرفه خانوادگی و biradari یعنی اتحاد خانواده‌های خویشاوند می‌شناسند که پیرامون آن شکل گرفته است.

زادگاه اصلی‌شان راجستان است و این نام در مادیا پرادش همسایه نیز دیده می‌شود. آنان به همان زبانی سخن می‌گویند که همسایگانشان: هندی و اردو، با گویش‌های محلی راجستانی در خانه و بازار. زبانشان آنان را از جهان هندوآریایی پیرامونشان جدا نمی‌کند، که در جوامع مبتنی بر حرفه در جنوب آسیا امری رایج است. آنچه ایشان را جدا می‌کند، تبار خانوادگی، ازدواج و آبروست.

آنان مسلمانان سنی‌اند و ایمانشان ریتم زندگی روزمره را تعیین می‌کند: نماز جمعه، روزه ماه رمضان، گردهمایی‌های عید، و ازدواج و مراسم تدفینی که از مسجد و جامعه می‌گذرند. آنان همچنین درون منطقی کاملاً هندی زندگی می‌کنند. ازدواج معمولاً در درون جامعه مانده و بیرادری هم خانواده گسترده است و هم مرجع غیررسمی، جایی که جایگاه تعیین و نزاع‌ها شنیده می‌شود. بر کاغذ اسلام طبقه (کاست) را به رسمیت نمی‌شناسد. اما در عمل جوامعی چنین هنوز بر اساس آن دسته‌بندی می‌شوند و این تنش در بحث‌ها درباره نحوه دسته‌بندی جوامع مسلمان در هند جریان دارد.

حرفه کم‌رنگ شده است. سنگ بریده با ماشین، بتن و ساخت‌وساز قراردادی بسیاری از کارهایی را که زمانی از پدر به پسر می‌رسید گرفته‌اند. بسیاری از خانواده‌های سیلاوات اکنون از راه ساختمان‌سازی، کسب‌وکار کوچک یا کار مزدی که کمتر به اسکنه ربطی دارد امرار معاش می‌کنند. برخی هنوز سنگ می‌تراشند و این نام همچنان حرفه را حمل می‌کند. خانواده‌های هندو در منطقه نیز این نام را دارند، یادآور اینکه در هند نام یک حرفه می‌تواند از مرزهای دینی عبور کند، حتی وقتی جوامعی که پشت آن هستند متمایز می‌مانند.