اروتیک جنو کوروباها

نام، خودِ مطلب را ساده بیان می‌کند. جنو در زبان کَنَّدَه به معنای عسل است و جنو کوروبا، کوروبای عسل‌اند. آنها مردمی جنگل‌نشین از جنوب ایالت کارناتاکا هستند که به بالا رفتن از درختان بلند و دیواره‌های صخره‌ای برای بریدن شانه‌های عسل از کلنی‌های زنبورهای صخره‌ای غول‌پیکر شهرت دارند. آنها با کوروباهای چوپان دشت‌های دکن واژه‌ای مشترک دارند اما همان مردم نیستند. همچنین از نزدیک‌ترین همسایگان جنگلی خود، یعنی بِتا کوروبا، جدا هستند که به‌جای عسل، به کار با بامبو شهرت داشتند. سرزمین اصلی‌شان کمربند جنگل‌های برگریز است که در آن شهرستان‌های میسورو، کوداگو و چاماراجاناگار به هم می‌رسند. این منطقه ناگارهوله، باندیپور و تعلقه‌های اچ. دی. کوته و هونسور را در بر می‌گیرد. در آن‌سوی مرزهای ایالتی در وایاناد و نیلگیری، جوامع خویشاوند نزدیک آنها معمولاً با نام کاتونایکان ثبت می‌شوند.

زبان خودشان زبانی دراویدی و بدون خط است که به کَنَّدَه نزدیک است. تقریباً همه به زبان کَنَّدَه هم سخن می‌گویند، یا به مالایالم و تامیل در آن‌سوی مرز. مردم در روستاهای کوچکی به نام هادی زندگی می‌کنند که در آن رئیس و ریش‌سفیدان اختلافات را حل‌وفصل می‌کنند و ازدواج‌ها را ترتیب می‌دهند. عبادت حول خدایان جنگل و تپه، الهه‌های محلی و ارواح نیاکان می‌چرخد و با آیین‌های هندو که از روستاهای همسایه گرفته‌اند درآمیخته است. عسل هنوز به شیوه قدیمی گردآوری می‌شود، توسط گروه‌هایی که از دود و طناب‌های صعود استفاده می‌کنند، و بیشتر در ماه‌های گرم پیش از موسم باران.

در قرن بیستم دولت آنها را به کار گرفت. مردان جنو کوروبا فیل‌های وحشی را خوب می‌شناختند و همین باعث شد در عملیات قدیمی به دام انداختن فیل به شیوه کِدّا در کاکاناکوته نقش محوری داشته باشند. بسیاری هنوز در اردوگاه‌های فیل اداره جنگلبانی به‌عنوان فیلبان و کاوادی کار می‌کنند و مزارع قهوه در کوداگو مدت‌هاست به نیروی کار آنها وابسته است. سپس حفاظت از طبیعت، زمین‌شان را گرفت. با تبدیل ناگارهوله و باندیپور به پارک‌های حفاظت‌شده، خانواده‌ها به شهرک‌های اسکان مجدد در حاشیه جنگل منتقل شدند، اغلب با زمین اندک و بدون راهی به درختانی که در آنها کار می‌کردند. در کارناتاکا، جنو کوروبا به‌عنوان گروه قبیله‌ای به‌ویژه آسیب‌پذیر ثبت شده است، دسته‌بندی‌ای که هند برای آسیب‌پذیرترین جوامع قبیله‌ای خود به کار می‌برد.

آنها مقاومت کرده‌اند. سازمان‌های اجتماعی بر اساس قانون حقوق جنگل مصوب 2006 ادعای زمین ثبت کرده‌اند، با تخلیه‌ها مبارزه کرده‌اند و علیه پروژه‌های گردشگری داخل پارک کارزار به راه انداخته‌اند. بسیاری از جنو کوروباها امروز هم‌زمان دو زندگی دارند: کار مزدی و طرح‌های دولتی در شهرک‌ها، و باوری استوار که جنگل هنوز خانه آنهاست.