اروتیک بهومیج

بهومیج‌ها یکی از اقوام ناطق به زبان‌های موندا در شرق هند هستند که بیشتر در فلات ناهموار محل تلاقی بنگال غربی، جارکند و اودیشا زندگی می‌کنند؛ منطقه‌ای با خاک لاتریتی، جنگل‌های سال و رودخانه‌های کوچکی که از میان تپه‌های کم‌ارتفاع می‌گذرند. خود نام از واژهٔ بومی به معنای «زمین» گرفته شده و بهومیج‌ها مدت‌های طولانی بر این ادعا بوده‌اند که به این زمین تعلق دارند، به شیوه‌ای که مهاجران بعدی ندارند. آنان با موندا‌ها و هو‌ها خویشاوندند و زبانشان در همان شاخهٔ خروارین از زبان‌های آسترواسیایی قرار می‌گیرد، هرچند قرن‌ها همجواری با گویشوران بنگالی و اودیا باعث شده که زبان بهومیج پر از واژگان هندوآریایی باشد. امروزه در بسیاری از روستاها زبان خانگی کاملاً به بنگالی یا اودیا تغییر یافته و بهومیج تنها در عبارات آیینی، آواز و گفتار نسل مسن‌تر باقی مانده است.

از نظر دینی، آنان از سارناییسم پیروی می‌کنند، سنت بومی مشترک در بخش بزرگی از منطقهٔ چوتا ناگپور. پرستش بر محور سارنا می‌گردد، بیشهٔ کوچکی از درختان سال حفاظت‌شده در کنار روستا، جایی که کاهن روستا، یعنی لایا یا نائکه، نذورات را به سینگ بونگا، خدای خورشید، و به ارواح زمین محلی و نیاکان تقدیم می‌کند. این بیشه نمادین نیست؛ جایگاه واقعی خدایان است و روستایی که فاقد آن باشد از نظر دینی ناقص به شمار می‌آید. آیین هندو در عمل با آن هم‌پوشانی دارد، به‌ویژه در میان بهومیج‌هایی که نسل‌ها در تماس نزدیک‌تری با جامعهٔ طبقاتی بوده‌اند، اما تقویم سارنا، یعنی کاشت، نخستین محصول و جشن‌های شکار، همچنان ستون فقرات سال است.

از نظر تاریخی، بهومیج‌ها جایگاه میانی پیچیده‌ای داشتند. در دوران اواخر مغول و دورهٔ اولیهٔ کمپانی، بسیاری از سرانشان مقام غاتوال داشتند، یعنی نگهبانان مرزی مسئول گذرگاه‌های جانگل ماهال، و همین ترتیب شبه‌فئودالی بود که شورش بهومیج در سال ۱۸۳۲ به رهبری گانگا نارایان سینگ را پدید آورد؛ زمانی که تحمیل واسطه‌های تازهٔ مالیاتی، توافق قدیمی را شکست و سرزمین نزدیک به یک سال به پا خاست. این واقعه هنوز شیوهٔ یادآوری بهومیج‌ها از خودشان را شکل می‌دهد: نه به‌عنوان قبیله‌ای حاشیه‌ای در تاریخ هند، بلکه به‌عنوان مردمی که زمین را بر پایهٔ شرایطی در اختیار داشتند، آن شرایط را از دست دادند و برای آن‌ها جنگیدند. نشانه‌های متمایزی همچنان پابرجاست: ازدواج برون‌همسری مبتنی بر تبار که حول کیلی‌های توتمی سازمان یافته، سنت نیرومند شکار جمعی در سندرا، و مجموعه‌ای از رقص و موسیقی کوبه‌ای که با تقویم کشاورزی همراه است نه تقویم معبد.