اروتیک بنی اسرائیل

برای بیشتر تاریخشان، بنی‌اسرائیل یهودیانی بودند که نمی‌دانستند بقیهٔ جهان یهودی هنوز وجود دارد. آنان در روستاهای ساحل Konkan، جنوب Bombay، کشاورزی می‌کردند و روغن می‌گرفتند، به زبان مراٹی مانند همسایگانشان سخن می‌گفتند و بر اساس الگوی محلی، از نام جاهایی که از آن آمده بودند برای خود نام خانوادگی برمی‌گزیدند: Divekar از Dive، Penkar از Pen، و Kehimkar از Kehim. همسایگانشان ایشان را Shanwar Teli، یعنی روغن‌گیرانِ شنبه، می‌نامیدند، زیرا دستگاه‌های روغن‌گیری در شنبه متوقف می‌شد و هیچ چیز نمی‌توانست آن‌ها را دوباره به کار اندازد. این لقب خلاصهٔ منصفانه‌ای از آنچه باقی ماند است: شنبه، ختنهٔ روز هشتم، شِما، محدودیت‌های غذایی و جشن‌های بزرگ. تلمود، ادبیات دعای مکتوب و زبان عبری کاربردی از میان رفته بودند. این‌ها از قرن هجدهم به بعد بازگشتند، ابتدا با معلمی که به نام David Rahabi یاد می‌شود و سپس با خوانندگان دعا و مربیانی از جامعهٔ یهودی Cochin که در پایین‌تر ساحل ساکن بودند.

روایت خودشان از ورودشان، شکستن کشتی در نزدیکی Navgaon است: هفت زوج به ساحل رسیدند و مردگان در تپه‌ای دفن شدند که روستاییان هنوز به آن اشاره می‌کنند. تاریخ مستند با شرکت هند شرقی آغاز می‌شود که مردان Bene Israel را به شمار زیادی در ارتش Bombay استخدام کرد و جامعه را به شهر کشاند. نخستین کنیسهٔ بنی‌اسرائیل، با نام Gate of Mercy، در سال 1796 در Bombay گشایش یافت. پس از آن مدارس مبلغان مسیحی آمدند و نسلی باسواد و انگلیسی‌خوان پدید آوردند، بی‌آنکه شمار زیادی گرویده به دست دهند. تا آغاز سدهٔ بیستم، این جامعه معلم، کارمند، پزشک و افسر ارتش داشت و در Nissim Ezekiel یکی از صداهای بنیان‌گذار شعر هندی به زبان انگلیسی را در خود جای داده بود. این جامعه خطی درونی را نیز حمل می‌کرد که بیشتر بیگانگان هرگز آن را ندیدند: میان Gora Bene Israel و Kala Bene Israel. نخستین مدعی نسب بی‌آمیخته بود و دومی نسب خود را به پیوند با زنان بومی می‌رساند. ازدواج میان این دو گروه تا دوران زندگی برخی از افراد زنده همچنان محل مناقشه بود.

الیاس در اینجا جایگاهی دارد که در هیچ جای دیگری ندارد. مَلیدا، سینی شکرگزاری از برنج پهن‌شده، نارگیل، شکر و میوه، در تولد، نامزدی، خانهٔ تازه و بهبودی از بیماری به Eliyahu Hanavi تقدیم می‌شود و صخره‌ای در Khandala در Raigad به عنوان نقطه‌ای نشان داده می‌شود که ارابهٔ او از زمین برخاست. پس از 1948 بیشتر جامعه به اسرائیل مهاجرت کرد، جایی که خاخامی در اوایل دههٔ 1960 وضعیت آنان را برای مقاصد ازدواج زیر پرسش برد، تا آنکه اعتراض‌ها و قطعنامهٔ کنست در سال 1964 موضوع را به نفع آنان حل کرد. چند هزار بنی‌اسرائیل هنوز در Maharashtra باقی‌اند و کنیسه‌های کوچکی را در Mumbai، Thane، Pen و Alibag باز نگه می‌دارند، برای جماعت‌هایی که با هر دهه کوچک‌تر می‌شوند.