اروتیک کوراگاها

کوراگاها از کوچک‌ترین و به‌حاشیه‌رانده‌ترین مردمان تولو نادو هستند، نوار ساحلی جنوب غربی هند که در آن رشته‌کوه غات‌های غربی به سوی دریای عرب فرود می‌آید. سرشماری سال 2011 حدود شانزده هزار نفر از آنان را شمرد که بیشترشان در ناحیه‌های اودوپی و داکشینا کانادا در ایالت کارناتاکا و در ناحیهٔ کاساراگود، درست آن سوی مرز در ایالت کرالا، زندگی می‌کنند. قرن‌ها دیگران تعیین می‌کردند که آنان چه کسانی هستند: سبدبافان، طبل‌زنان، مردمی که کاست‌های دیگر به آنان دست نمی‌زدند. هند اکنون آنان را در شمار «گروه‌های قبیله‌ای به‌ویژه آسیب‌پذیر» قرار داده است، برچسبی که نشان می‌دهد آنان هنوز چه اندازه از آن تاریخ را با خود دارند.

زبان خودشان که آن هم کوراگا نامیده می‌شود، زبانی دراویدی است و به تولو، زبان اصلی ساحل، نزدیک است. این زبان خط ویژهٔ خود را ندارد و چند گویش متمایز دارد. بیشتر گویشوران آن با همسایگان، مقامات و معلمان به تولو یا کانادا نیز سخن می‌گویند. این زبان در معرض خطر نابودی به شمار می‌رود.

سبدبافی پیشه‌ای است که بیش از همه با این نام پیوند خورده است. خانوارهای کوراگا از دیرباز پیچک‌های جنگلی، نی و بامبو را به سینی‌های بوجاری، سبدهای انبار و حامل‌هایی برای بازارهای محلی می‌بافته‌اند، معیشتی که اکنون زیر فشار پلاستیک‌ها و محدودیت‌های دسترسی به جنگل تنگ‌تر شده است. طبل‌نوازی در جشنواره‌های محلی نقش موروثی دیگری بود. مردم‌نگاران دوران استعمار بخش‌هایی از این جامعه را ثبت کردند که به نام تحقیرهایی خوانده می‌شدند که بر آنان تحمیل شده بود. از جملهٔ آنان آنده کوراگا بودند که وادار می‌شدند کوزه‌ای از گردن بیاویزند تا روی جاده تف نکنند. در رسمی به نام آجالو، به کوراگاها غذایی آمیخته با مو یا تراشه‌های ناخن می‌خوراندند تا بدشانسی را از خانواری از کاستی بالاتر دور کنند. ایالت کارناتاکا این رسم را تنها در سال 2000 ممنوع کرد.

زندگی دینی آنان بیش از هندوئیسم معبدی از پرستش ارواح در ساحل تولو پیروی می‌کند و نیاکان و ارواح محلی در کنار جشن‌های هندو گرامی داشته می‌شوند. تلخ‌ترین طنز ماجرا به کوراگاجا مربوط است، روحی که گفته می‌شود جوانی از کوراگاها بوده است. اکنون خانوارهایی از کاست‌های گوناگون در سراسر تولو نادو به کوراگاجا پیشکش تقدیم می‌کنند، اغلب مشروب و برگ تنبول. سنت شفاهی کوراگاها ریشهٔ این جامعه را به هوباشیکا می‌رساند، رئیسی که به یاد می‌آورند روزگاری بر این منطقه فرمان می‌راند پیش از آنکه سرنگون شود. خانواده‌ها به طایفه‌هایی تعلق دارند که باید بیرون از طایفهٔ خود ازدواج کنند و تبار از طریق مادر دنبال می‌شود.

اکنون داستان دستاوردهایی کند و دشوار است: دانش‌آموختگان نسل اول، فدراسیون‌های اجتماعی که برای زمین و آموزش فشار می‌آورند، و جمعیتی چنان کوچک که هر شمارش سرشماری همچون حکمی دربارهٔ بقای آن خوانده می‌شود.