اروتیک نامبیار

در یک‌سوم شمالی ایالت کرالا، نام خانوادگی «نامبیار» هنوز به مردم نشان می‌دهد که یک خانواده روزگاری کجا ایستاده بود. نامبیارها شاخه‌ای از نایرها هستند، همان مجموعه کهن طبقه جنگاور و مالک زمین در ساحل مالابار، و سده‌ها در کانور، تالاشری و کاسارگود اعیان محلی بودند: صاحبان املاک، فرماندهان شبه‌نظامی، و وزیران راجاهای کولاتوناد، کاداتاناد و کوتایام شمالی. در یک سرزمین کوچک، ایروواژیناد، در داخل خشکی نزدیک ماهه، گروهی از خانه‌های نامبیار با اختیار خودشان حکومت می‌کردند.

آنان به مالایالامی سخن می‌گویند، زبانی دراویدی، با لهجه شمال مالابار که دیگر مردم کرالا فوراً آن را می‌شناسند. آنان هندو هستند و دین در اینجا شکلی محلی دارد. بسیاری از خانوارهای قدیمی نامبیار معبدی خانوادگی نگه می‌دارند که در آن هر فصل تیئیام اجرا می‌شود: آیینی شبانه که در آن اجراکننده‌ای از گروهی موروثی با رتبه پایین‌تر رنگ‌آمیزی می‌شود، تاج بر سر می‌گذارد و خود به‌عنوان خدا مورد خطاب قرار می‌گیرد. در آن ساعات، خانواده ارباب در برابر مردی خم می‌شود که نیاکانش از او بالاتر بودند، وارونگی‌ای که شمال مالابار آن را کاملاً جدی می‌گیرد.

آنچه نامبیارها، مانند دیگر نایرها، را از بیشتر هند جدا می‌کرد مادرسالاری بود. نام و دارایی از راه تبار مادری منتقل می‌شد، خانواده مشترک یا تاراواد زیر نظر دایی ارشد مادری اداره می‌شد، و وارثان مرد، فرزندان خواهرش بودند نه فرزندان خودش. شمال مالابار پیچشی افزود: زنان معمولاً به خانه شوهر می‌رفتند، اما فرزندانشان همچنان به تاراواد مادر تعلق داشتند. قانون در طول قرن بیستم این نظام را از هم پاشید، ابتدا در دهه 1930 تقسیم را مجاز کرد و در دهه 1970 خانواده مشترک را لغو نمود. اصلاحات ارضی در همان دهه املاک اجاره‌ای را که پشتوانه آن طبقه بود از میان برد.

دو شوک پیشین نیز اهمیت دارند. یورش‌های میسوری به رهبری حیدر علی و تیپو سلطان در اواخر سده هجدهم بیشتر چنگ اشرافیت نایر را بر مالابار شکست، و بریتانیایی‌ها کار را تمام کردند. وقتی پازهاسی راجای کوتایام با کمپانی هند شرقی جنگید، وزیر او کانّاوات سانکاران نامبیار اسیر و در سال 1801 به دار آویخته شد. هنوز هم در محل، او را شهید به یاد می‌آورند.

یک سوءتفاهم ارزش روشن شدن دارد. گروه جداگانه‌ای که خدمات معبدی ارائه می‌دهد، یعنی امباالاواسی نامبیار، همین نام را دارد. آنان نوازندگان موروثی طبل میژهاوو در تئاتر سانسکریت‌اند، و شاعر کونچان نامبیار به آنان تعلق داشت، نه به گروه نایر. نامبیارهای نایر امروز بیشتر حرفه‌ای‌های حقوق‌بگیر، معلم، افسر و مهاجران حوزه خلیج فارس‌اند و سابقه طولانی‌ای در نیروهای مسلح و خدمات کشوری دارند. خانه‌های قدیمی با سقف‌های کاشی‌پوش و بیشه‌های مارها باقی مانده‌اند، برخی با دقت نگهداری می‌شوند و برخی قفل‌شده‌اند، در حالی که خانواده در بنگلور یا دبی زندگی می‌کند.