اروتیک موریا

موریاها از مردم گوند ساکن بستارند؛ بستار بخش جنگلی جنوبی چهاتیس‌گر است که رود ایندراوتی در آن از میان درختان سال و بامبو می‌گذرد. مانند بیشتر گوندها، آنان در میان خود، خویشتن را کویتور می‌نامند؛ نام موریا آنان را از همسایگانی چون داندامی ماریا و ماریای کوهستانی ابوجهمار جدا می‌کند که زبانشان یکی است اما مجموعهٔ نهادهایشان یکسان نیست. گوندی زبانی دراویدی از شاخهٔ جنوبی‌مرکزی و خویشاوند تلوگو است، و همین موریاها را در آن سوی مرزی زبانی قرار می‌دهد که آنان را از تقریباً همهٔ اطرافیانشان جدا می‌کند. زبان رایج بازارهای بستار هالبی است، زبانی هندوآریایی که از تماس زبان‌ها پدید آمده، و چهاتیس‌گری و هندی از راه مدرسه و تجارت می‌رسند. بسیاری از موریاها سه یا چهار زبان می‌دانند.

دین بر خدایان طایفه و خدایان روستا استوار است، نه بر کتاب مقدس. هر طایفه خدای خود و متولیان آیینی خود را دارد، در زیارتگاه زمین و زیارتگاه روستا قربانی خونی پیشکش می‌شود، و کل این نظام قرن‌هاست که از راه معبد دانتیشواری در دانتواده و جشن دسهرای بستار با آیین هندو در اصطکاک بوده است؛ این جشن حدود هفتاد و پنج روز طول می‌کشد و روستاهای موریا در آن مشارکت‌کننده‌اند، نه تماشاگر. دربار موریا که در دل این جشن برگزار می‌شود، مجمعی است که نمایندگان جامعه در آن شکایت‌های خود را مستقیماً با هر کسی که در آن سال قدرت را در دست دارد در میان می‌گذارند. این سنتی قدیمی است و هنوز هم به کار می‌رود.

بیگانگان معمولاً تنها یک چیز دربارهٔ موریاها می‌دانند و آن را هم دست‌دوم می‌دانند: گوتول، خوابگاه جوانانی که وریر الوین در سال 1947 دربارهٔ آن نوشت. گوتول در واقع نهادی آموزشی بود. اعضا عنوان‌های رتبه‌بندی‌شده می‌گرفتند و خودشان آنجا را اداره می‌کردند و طبل‌نوازی، آواز، رقص، انضباط کاری، حل‌وفصل اختلاف‌ها و شیوهٔ تصدی مقام را می‌آموختند. پسران برای دختران شانه می‌تراشیدند. شیوهٔ عمل از روستایی به روستای دیگر فرق می‌کرد، و تمرکز وسواس‌گونهٔ الوین بر یک جنبهٔ آن، نهادی کامل را به یک واقعیت جنجالی واحد فروکاست که از آن زمان تاکنون در پی موریاها بوده است. هیئت‌های تبلیغی، مدرسه‌های شبانه‌روزی و فشار اصلاح‌طلبانه در طول قرن بیستم گوتول را فرسودند؛ عملیات ضدشورش و خشونت مائوئیست‌ها که پس از 2005 روستاها را خالی کرد، در بسیاری از جاها کار آن را تمام کرد و خانواده‌ها را به اردوگاه‌ها و آن سوی مرز به تلنگانه راند. بستار حافظه‌ای دراز برای این‌گونه رویدادها دارد: خیزش بومکال در 1910 علیه حاکمیت بریتانیا و دربار، کشته شدن مهاراجه پراویر چاندرا بهانج دئو در 1966، و سپس بیست سال اخیر. خانوارهای موریا برنج و ارزن می‌کارند، گل ماهوا و برگ تندو را برای کسب درآمد نقدی گرد می‌آورند، و با دولتی سروکار دارند که یک قرن را صرف تصمیم‌گیری دربارهٔ این کرده است که با آنان چه کند.