اروتیک سیک‌های بهاترا

بهاترا‌ها جماعتی سیک از پنجاب‌اند و دو چیز نحوهٔ نگاه آنان به خودشان را شکل می‌دهد: روایت منشأی که به گورو ناناک می‌رسد، و سنت دیرینهٔ سفر. بر اساس سنت جماعت، نسب آنان با چانگا بهاترا آغاز می‌شود، مردی که گفته می‌شود گوروی نخست در سفرش به سریلانکا او را دیده و به آیین وارد کرده است. این جماعت به نام «سیک‌های بهات» نیز شناخته می‌شود. با هر یک از این دو نام، آنان گروه طبقاتی متمایزی یا زات را تشکیل می‌دهند، در دینی که رسماً طبقه‌بندی را رد می‌کند، و ازدواج‌ها هنوز بیشتر در درون گروه ترتیب داده می‌شوند.

در پنجاب، بهاترا‌ها بیشتر در اطراف سیالکوت و گورداسپور زندگی می‌کردند، در ناحیه‌هایی که تقسیم آن‌ها را میان هند و پاکستان جدا کرد. آنان مردمانی کشاورز نبودند. مردان بهاترا به‌عنوان دوره‌گرد فروشنده، کف‌بین و فالگیر کار می‌کردند و از روستایی به روستای دیگر با کالا برای فروش و آینده‌ها برای خواندن می‌رفتند. در سال 1947 خانواده‌هایی از سوی پاکستان به شرق و به پنجاب هند کوچ کردند. در خانه به پنجابی، زبان هندوآریایی این منطقه، سخن می‌گویند و در دیاسپورا انگلیسی هم در کنار آن رایج شده است.

بیرون از هند، بهاترا‌ها بیشتر به تاریخشان در بریتانیا شناخته می‌شوند. فروش دوره‌گرد از خانه به خانه در هر کشوری کارساز است و میان دو جنگ جهانی، مردان بهاترا به بندرها و شهرهای صنعتی بریتانیا رسیدند و پوشاک و کالاهای خانگی را از چمدان می‌فروختند. از این رو آنان یکی از قدیمی‌ترین جامعه‌های سیک در این کشورند. آنان زود در جاهایی چون کاردیف، گلاسکو و ادینبورو ساکن شدند و برخی از نخستین گوردوارای بریتانیا را بنیان نهادند. بسیاری از جماعت‌های بهاترا هنوز گوردوارای خاص خود را اداره می‌کنند.

دین در مرکز زندگی جماعت قرار دارد. سیک‌های دیگر و پژوهشگران هر دو، بهاترا‌ها را پایبند محکم به آیین‌های ظاهری توصیف می‌کنند. بسیاری از مردان موی خود را نمی‌تراشند و دستار به سر دارند، مردم منظم به گوردوارا می‌روند، و خانواده‌ها امور را با هم تصمیم می‌گیرند، به‌ویژه ازدواج را. در بیشتر سده بیستم، این محافظه‌کاری همچنین به معنای ازدواج‌های زودهنگام و ماندن زنان در خانه به جای داشتن کار مزدی بود. نسل‌های متولد بریتانیا برخی از این رسوم را سست کرده‌اند و امروز جوانان بیشتری در مدرسه می‌مانند و به مشاغل حرفه‌ای می‌روند. با این همه، جماعت و خانوادهٔ گسترده همچنان اهمیت بسیار دارند. بهاترا‌ها در میان سیک‌ها اقلیت کوچکی هستند و کم‌شماری‌شان به آنان کمک کرده تا احساسی روشن از هویت خود را حفظ کنند.