اروتیک دکنی‌ها

دکنی‌ها جوامع مسلمان فلات دکن‌اند، همان سرزمین مرتفع خشک و سنگلاخی که بیشتر بخش جنوب‌مرکزی هند را میان رشته‌کوه‌های گات غربی و گات شرقی پر کرده است. آنان جمعیتی شمالی و کوچ‌داده‌شده نیستند که به زبان دهلی سخن بگویند؛ نوادگان سربازان، عالمان، صوفیان، بازرگانان و بردگانی‌اند که طی چند قرن به جنوب آمدند و با مردم تلوگوزبان، مراتی‌زبان و کنّدازبانی که از پیش در آنجا می‌زیستند درآمیختند، اغلب از نظر ژنتیکی و تقریباً همیشه از نظر فرهنگی. حاصل، فرهنگی اسلامی است که نسبت به اسلام گورکانی‌مآب شمال هند زاویه دارد: از برخی جنبه‌ها کهن‌تر، تلفیقی‌تر، و از آغاز به دست جنوب دراویدی شکل گرفته، نه آنکه بر آن تحمیل شده باشد.

زبانشان، دکنی که گاهی دخنی نیز خوانده می‌شود، روشن‌ترین نشانهٔ آنان است. آن را گونه‌ای جنوبی از اردو می‌شمارند، اما از نظر تاریخی تأثیر در جهت عکس جریان داشته است: دکنی زبانی ادبی با سنت شعری چشمگیر بود، پیش از آنکه اردوی دهلی و لکهنو در سده‌های هجدهم و نوزدهم معیار شود. این زبان واژگان و دستور تلوگو، مراتی و کنّدا را به فراوانی در خود دارد و به گوش اهل شمال هند نرم‌تر، کندتر و آشکارا متفاوت می‌نماید. سلطنت بهمنی در سده‌های چهاردهم و پانزدهم و دولت‌های جانشین آن، یعنی بیجاپور، گلکنده، احمدنگر، برار و بیدر، حامل سیاسی این فرهنگ بودند، و حیدرآباد که نظام‌ها تا سال 1948 بر آن فرمان راندند، به ادامهٔ دیرپای آن بدل شد.

مسلمانان حیدرآبادی امروز شاخص‌ترین زیرگروه دکنی‌اند و خود حیدرآباد همچنان پایتخت فرهنگی آنان است: آشپزی (حلیم، بریانی دم‌پخت، و خوراک‌های کوچک ترش با گوجه‌فرنگی نگهداری‌شده که آن را از غذای لکهنوی متمایز می‌کند)، آداب خطاب، و آهنگ ویژهٔ شب‌های مشاعره. زندگی دینی به تسنن گرایش دارد، اما اقلیت شیعی نیرومند و آشکارا پیدایی هم دارد که میراث گلکنده و بیجاپورِ متأثر از فرهنگ ایرانی است، و زیارتگاه‌های صوفیان هنوز کانون محله‌ها هستند و زائران هندو را به همان آسانی جذب می‌کنند که زائران مسلمان را. این جامعه در 1948، هنگامی که نیروهای هند ایالت شاهزاده‌نشین حیدرآباد را ضمیمه کردند، ضربهٔ سختی را تاب آورد، و از آن پس جریانی پیوسته از خانواده‌های دکنی به کشورهای حاشیهٔ خلیج فارس، به‌ویژه عربستان سعودی و امارات متحده عربی، مهاجرت کرده‌اند، جایی که اردوی حیدرآبادی و آشپزی حیدرآبادی اکنون لایه‌ای شناخته‌شده و مستقل از دیاسپورا را تشکیل می‌دهند. آنچه در وطن پابرجا مانده، هویت مسلمانی آرام‌تر و کم‌ادعاتر از هویت مسلمانان شمال است: دیرزمانی ساکن، از راه پیوندهای زناشویی با پهنهٔ جنوب درآمیخته، و آگاه از اینکه زمانی بسیار دراز در اینجا بوده است.