اروتیک بنی منشه

بنی منشه از نظر به‌کارگیری این واژه در بقیه‌ی این فهرست، گروه قومی به شمار نمی‌آیند. آنها یک جامعه‌ی دینی‌اند که از دل یک گروه قومی بیرون آمده است: چند هزار خانواده از میزو، همار، کوکی، پایته و وایفی در بخش‌های کوهستانی ایالات مانی‌پور و میزورام، در مرز هند با میانمار، که شبات را نگه می‌دارند، تورات را به عبری می‌خوانند و خود را از نوادگان سبط منشه می‌دانند. همسایگانشان به همان زبان‌های کوکی-چین سخن می‌گویند، در همان دامنه‌ها کار می‌کنند و همان پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های بزرگ را دارند، و اکثریت قریب به اتفاقشان باپتیست و پرسبیتری‌اند. نکته‌ی درخور تأمل همین است: جامعه‌ای یهودی که در حافظه‌ی زنده‌ی مردم، از دل یک جامعه‌ی مسیحی پدید آمده، در سرزمینی کوهستانی که از اورشلیم تقریباً به اندازه‌ی دورترین نقطه‌ی آسیا فاصله دارد.

روایتی که آنها نقل می‌کنند از یک سرود آغاز می‌شود و به گذشته بازمی‌گردد. سرودهای آیینی کوکی-چین شخصیت نیاکانی به نام مانماسی را حفظ کرده‌اند، و سرود جشن برداشت محصول همار به نام سیکپوی روئی بندی دارد درباره‌ی دریایی که شکافته شد تا مردم از آن عبور کنند. مبلغان ولزی و باپتیست در دهه‌ی 1890 به تپه‌های لوشای رسیدند و طی دو نسل این منطقه را به مسیحیت گرایاندند و عهد عتیق را در اختیار جامعه گذاشتند، عهدی که در آن آن تکه‌ها ناگهان جایی برای ماندن یافتند. در سال 1951 رؤیای یک مرد میزو مبنی بر اینکه مردم باید به اسرائیل بازگردند، این جنبش را به راه انداخت. جماعت‌ها شبات خود را به شنبه منتقل کردند و تا دهه‌ی 1970 برخی از آنها به سوی عمل یهودی هنجاری گام برداشتند. خود نام را در دهه‌ی 1980 خاخام اسرائیلی الیاهو آویحائیل فراهم کرد، که مانماسی را منشه خواند.

نهاد حاخامی اسرائیل هرگز آنها را یهودیانی به‌واسطه‌ی نسب به شمار نیاورده است. در سال 2005 حاخام‌باشی سفاردی آنها را نوادگان محتمل اسباط گمشده شناخت، که این شناسایی برای گشودن راه به تهویدِ رسمی کافی بود، اما برای اینکه کسی از آن بگذرد کافی نبود، و آزمایش‌های ژنتیکی نیز چیزی نیافته‌اند که از این ادعا پشتیبانی کند. مقامات هندی با تهویدها بر خاک هند مخالفت کردند، به همین دلیل بیشتر آنها اکنون پس از ورود به اسرائیل انجام می‌شود. بیش از چهار هزار نفر این مهاجرت را انجام داده‌اند، در دسته‌هایی که با نوسانات سیاست اسرائیل متوقف و از نو آغاز می‌شود، و بیشترشان در شهرهای شمالی و در جوامع کرانه‌ی باختری ساکن شده‌اند، در کارخانه‌ها و واحدهای فرآوری غذا کار می‌کنند، با فرزندانشان عبری و با والدینشان میزویی حرف می‌زنند. چند هزار نفر در مانی‌پور و میزورام مانده‌اند، درس می‌خوانند، در انتظار پرواز هستند و در میانه‌ی خشونت میتی و کوکی زندگی می‌کنند که از سال 2023 مانی‌پور را از هم پاشیده است.