اروتیک راعین

از کسی که غرفه‌های سبزی‌فروشی یک بازار شمال هند را اداره می‌کند بپرسید، و در بسیاری از شهرهای سراسر اوتار پرادش و بیهار، پاسخ مدت‌هاست رایین است. آنان جامعه‌ای مسلمان و سنی‌مذهب‌اند که هویتشان از یک حرفه شکل گرفته است: کشت، خرید و فروش میوه و سبزی. کار از ماندی عمده‌فروشی پیش از سپیده‌دم تا گاری دستی‌ای که نزدیک نیمه‌ی صبح در کوچه‌ای مسکونی حرکت می‌کند ادامه دارد. در بیشتر تاریخشان، بیگانگان آنان را کنجرا می‌نامیدند و این نام بار تحقیر آشکاری پیدا کرده بود. در طول قرن بیستم، این جامعه کوشید به‌جای آن با نام رایین شناخته شود که با نوشتارهای Raeen یا Rayee نیز دیده می‌شود. این نام یادآور کشاورزان آرین پنجاب است و برخی خانواده‌های رایین ادعای پیوند با آنان دارند.

آنان سرزمین جغرافیایی واحدی ندارند. رایین‌ها در کل دشت گنگ زندگی می‌کنند و به همان شیوه‌ای سخن می‌گویند که همسایگانشان: اردو و هندی، که بسته به محل زندگی خانواده به آوادهی یا بوجپوری نزدیک می‌شود. همه‌ی این زبان‌ها هندوآریایی‌اند و تا حد زیادی با همسایگان هندوی آنان مشترک‌اند. دین، جامعه را روشن‌تر از زبان متمایز می‌کند. نماز جمعه، رمضان و دو عید، سال را شکل می‌دهند و کسب‌وکار با این مناسبت‌ها تنظیم می‌شود. در رمضان، شلوغ‌ترین ساعت میوه‌فروش، ساعتی است که درست پیش از افطار است. ازدواج‌ها هنوز بیشتر در درون جامعه و با ترتیب خانواده انجام می‌شود و مردم حس تعلق قوی به بیرادری، یعنی برادری خانواده‌های خویشاوند، دارند.

تقسیم هند در سال 1947 جامعه را دو پاره کرد. بسیاری از رایین‌های اوتار پرادش و بیهار به پاکستان رفتند، که بخش بزرگی از آنان به کراچی رفتند، و بخشی از جمعیت اردوزبان مهاجر شدند. دیگران در مناطق پست ترای نپال زندگی می‌کنند. در هند، رایین‌ها به‌طور رسمی در شمار طبقات عقب‌مانده قرار دارند. آنان بخشی از جمعیت گسترده‌تر پسماندا هستند: جوامع مسلمان صنعتگر، بازرگان و خدمات‌دهنده که بنا به بیشتر برآوردها اکثریت مسلمانان هند را تشکیل می‌دهند. مدت‌ها این جوامع سهم اندکی در سیاست یا رهبری دینی داشتند، عرصه‌هایی که خانواده‌هایی با ادعای نسب عربی، ایرانی یا افغانی در اختیار داشتند. از دهه‌ی 1990 به بعد، سازمان‌یابی پسماندایی، به‌ویژه در بیهار، به گروه‌هایی مانند رایین‌ها صدای بلندتری در این بحث داده است.

تجارت محصولات کشاورزی از میان نرفته، اما دیگر هر خانواده را تعریف نمی‌کند. رایین‌های جوان‌تر به همان اندازه در کلاس‌های درس، دفاتر و کسب‌وکارهای کوچک حضور دارند که پشت ترازوی گوجه‌فرنگی، هرچند مردم هنوز این نام را به حرفه‌ی قدیمی پیوند می‌دهند.