زنی از سوتار، مرجع فنوتیپ

اروتیک سوتار

زبان

مارواری، گجراتی، هندی، هریانوی، مراتی یا پنجابی بسته به منطقه (هندواروپایی، هندوآریایی)

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های هندواروپایی

دین

عمدتاً هندو، با محوریت ویشواکارما به‌عنوان خدای نیاکانی؛ بسیاری از نجاران پنجابی سیک (رامگاریا) هستند

درباره سوتار

سوتارها نجاران غرب و شمال غرب هندند و خود این نام شغلشان را نشان می‌دهد. این واژه از سانسکریت سوتراداره می‌آید، یعنی نگه‌دارندهٔ نخ. آن نخ، ریسمان اندازه‌گیری بود که استاد معمار برای طرح‌ریزی پی بنا می‌کشید، و نمایش سانسکریت همان واژه را برای مدیر صحنه‌ای به کار می‌برد که نمایش را آغاز می‌کند. در راجستان و گجرات، و در هاریانا و مدهیا پرادش همسایه، خانوادهٔ سوتار همان کسانی بودند که گاوآهن، چرخ گاری گاوی، چارچوب در و تیر سقف را می‌ساختند. در ماهاراشترا این واژه سوتار است، هاریانا اغلب خاتی می‌گوید، و در پنجاب همین حرفه تارخان نامیده می‌شود.

در اقتصاد روستایی قدیم، نجار معمولاً برای هر کار مزد نمی‌گرفت. نجار در طول سال ابزار کشاورزان را سالم نگه می‌داشت و در برداشت محصول سهم ثابتی از غله دریافت می‌کرد. ماهاراشترا این روش را به نظامی رسمی به نام بالوتا تبدیل کرد و سوتار یکی از صنعتگران موروثی بود که هر روستا از او پشتیبانی می‌کرد. کار در شهرها ظریف‌تر بود: بالکن‌های منبت‌کاری‌شده، تکیه‌گاه‌ها و درگاه‌های خانه‌های قدیمی گجراتی و راجستانی محصول همین حرفه بودند.

زبانی مخصوص سوتارها وجود ندارد. خانواده‌ها به زبان منطقهٔ خود سخن می‌گویند، چه مارواری، گجراتی، هندی، هاریانوی، مراتی یا پنجابی، و همهٔ این‌ها از زبان‌های هندوآریایی‌اند. تقریباً همهٔ سوتارها هندو هستند و زندگی دینی‌شان بر محور ویشوکارما، معمار الهی سنت هندو، می‌چرخد که ادعا می‌کنند جد آنان است. در روز جشن ویشوکارما ابزارها تمیز و برای عبادت چیده می‌شوند و کسی کار نمی‌کند. در پنجاب بسیاری از نجاران سیک‌اند و شمار زیادی از آنان نام رامگرهیا را برگزیدند، به نام جسا سینگ رامگرهیا، فرمانده سیک قرن هجدهم.

در قرن بیستم جامعه بر سر جایگاه خود کشمکش داشت. انجمن‌های کاستی استدلال می‌کردند که نجاران، به‌عنوان وارثان ویشوکارما، برهمن‌اند و نه کاستی خدماتی. در راجستان و هاریانا این ادعا به هویت برهمن جانگید تبدیل شد و امروز بسیاری از خانواده‌ها جانگید یا شارما را به‌عنوان نام خانوادگی به کار می‌برند. گجرات تقسیم‌بندی‌های خاص خود را دارد، از جمله گورجار سوتار، و با خانواده‌هایی که پانچال یا میستری نامیده می‌شوند همپوشانی دارد. امروز بسیاری از خانواده‌های سوتار کار چوب را رها کرده و به مشاغل دولتی، تجارت و حرفه‌های تخصصی روی آورده‌اند. دیگران کارگاه‌های مبلمان و پیمانکاری ساختمان دارند و هنوز مطابق ریسمان کار می‌کنند.

فنوتیپ‌های معمول: سوتار

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

سوثارها تا حد زیادی شبیه سایر جوامع راجستان و گجرات هستند، با رنگ پوست از روشن تا قهوه‌ای تیره و موی تیره. در روستاها مردان اغلب دوتی یا پیژاما همراه با کورتا می‌پوشند و در راجستان عمامهٔ پیچیده. زنان غاگرا با اودنی یا ساری می‌پوشند. در شهرک‌ها و شهرها لباس روزمرهٔ هندی و غربی رایج است.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره سوتار

سوتار به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی سوتار مارواری، گجراتی، هندی، هریانوی، مراتی یا پنجابی بسته به منطقه (هندواروپایی، هندوآریایی) است.

سوتار پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان سوتار عمدتاً هندو، با محوریت ویشواکارما به‌عنوان خدای نیاکانی؛ بسیاری از نجاران پنجابی سیک (رامگاریا) هستند است.