اروتیک ردیار

ریدیارها شاخهٔ ریدی‌ها در سرزمین تامیل هستند، جماعت کشاورزان زمین‌دار در ایالت‌های آندرا پرادش و تلانگانا. آنچه آنان را متمایز می‌کند، میزان دوری مهاجرتشان است. نیاکانشان در دوران ویجایاناگارا و پادشاهی‌های نایاکی که پس از آن آمدند به جنوب کوچ کردند، زمانی که سربازان، کارمندان و کشاورزان تلوگوزبان در منطقه‌ای که امروزه تامیل‌نادو نام دارد ساکن شدند. این نام سفر آنان را نشان می‌دهد. در سرزمین تلوگو، reddi لقب کدخدای روستا بود که مسئول درآمد و نظم بود، و سلسله‌ای از ریدی‌ها در قرن‌های چهاردهم و پانزدهم از کونداویدو در ساحل آندرا حکومت می‌کرد. با افزودن پسوند احترام تامیلی -ar، این لقب کهن به نام جماعتی تامیلی تبدیل می‌شود. زبان جایی است که مهاجرت هنوز بیشتر از همه در آن دیده می‌شود. بسیاری از خانواده‌ها در خانه به تلوگو سخن می‌گویند، به شکلی که در طول قرن‌ها همسایگی با تامیلی‌زبانان شکل گرفته، و دمِ در خانه به تامیلی روی می‌آورند. برخی دیگر نسل‌ها پیش تلوگو را کنار گذاشته‌اند. هر دو زبان دراویدی‌اند، بنابراین گذار از یکی به دیگری آسان‌تر از آن بود که می‌توانست باشد، و سخن گفتن به هر دو زبان امر غیرعادی‌ای نیست.

ریدیارها عمدتاً در دو منطقه زندگی می‌کنند. یکی سرزمین قدیمی آرکات جنوبی است، یعنی شهرستان‌های کنونی ویلوپورام و کودالور، که تا پودوچری ادامه می‌یابد و در آنجا محله‌ای به نام ریدیارپالایام نام آنان را بر خود دارد. دیگری سرزمین خشک با خاک سیاه در جنوبی‌ترین بخش، پیرامون تیرونِلوِلی و توتوکودی است، جایی که کشاورزی وابسته به باران طی نسل‌ها سرنوشت خانواده‌ها را تعیین می‌کرد. زمین به آنان جایگاه داد و در سدهٔ بیستم زمین به سیاست راه برد: او. پی. راماسوامی ریدیار، زمین‌داری از اوماندور، از 1947 تا 1949 نخست‌وزیر پرزیدنسی مدرس بود، سال‌هایی که هند استقلال یافت. زندگی دینی هندویی و بسیار محلی است. افزون بر معبدهای بزرگ و جشن‌ها، هر خانواده kula deivam خود را نگاه می‌دارد، یعنی خدای خانوادگی‌ای که زیارتگاهش اغلب در روستای نیاکانی قرار دارد که خانواده مدت‌ها پیش ترکش کرده است. آنان همچنان به آنجا بازمی‌گردند تا نذر کنند، برای کودک نخستین اصلاح مو را انجام دهند، یا پس از سالی خوب سپاس بگویند. بیشتر ازدواج‌ها در درون جماعت و از طریق شبکه‌های گستردهٔ خویشاوندی ترتیب داده می‌شود، و عروسی‌ها آداب تلوگو و تامیلی را به نسبت‌هایی که از خانواده‌ای به خانوادهٔ دیگر فرق می‌کند درهم می‌آمیزند. بسیاری از ریدیارها امروزه در شهرها و در حرفه‌هایی دور از زمین‌های خانواده امرار معاش می‌کنند، اما روستا، و خدایی که در آنجا منتظر است، همچنان هویت آنان را استوار نگه می‌دارد.