اروتیک پولایا

پولایارها یکی از بزرگ‌ترین جوامع دلیت کرالا هستند و در بیشتر تاریخ ثبت‌شده‌شان، هویتشان به مزرعه برنج گره خورده بود. آنها زمین‌های برنج آبی تراوانکور، کوچین و مالابار را شخم می‌زدند، می‌کاشتند و درو می‌کردند، اما مالک آنها نبودند. در نظام قدیم زمین‌داری، خانواده‌های پولایا به املاک وابسته بودند و مانند بردگان کشاورزی همراه با زمینی که روی آن کار می‌کردند خرید و فروش یا گرو گذاشته می‌شدند. قواعد طبقاتی آنها را وادار می‌کرد در جاده فاصله‌ای مشخص با طبقات بالاتر نگه دارند، از معابد و مدارس دورشان می‌کرد و حتی تعیین می‌کرد چه لباسی بپوشند. آنها به زبان مالایالامی، زبان دراویدی کل ایالت، سخن می‌گویند، در حالی که جوامع پولایا در ایالت همسایه تامیل‌نادو به زبان تامیلی حرف می‌زنند. آنچه آنها را از همسایگانشان جدا می‌کرد همیشه طبقه بود نه زبان. بیشترشان هندو هستند و نیایششان به همان اندازه بر الهه‌های محلی و ارواح نیاکان متمرکز است که بر خدایان معابد، که مدت‌ها از نزدیک شدن به آنها بازداشته می‌شدند. اقلیت مسیحی قابل توجهی به قرن نوزدهم برمی‌گردد، زمانی که هیئت‌های مبلغ پروتستان آموزش مدرسه‌ای ارائه دادند که کس دیگری حاضر به ارائه آن نبود. قوم‌نگاری‌های قدیمی گروه‌بندی‌های درونی بسیاری را فهرست می‌کنند، از جمله تاندا پولایاها که به نام دامن‌های علفی که زنانشان زمانی می‌پوشیدند نام‌گذاری شده‌اند. در شمال کرالا، چرومارهای وابسته نزدیک همان جایگاه را در جامعه روستایی داشتند، و پولایاهای کوهستان در ارتفاعات ایدوکی به طور رسمی به عنوان قبیله فهرست‌شده‌ای جداگانه ثبت شده‌اند.

لغو قانونی بردگی در مراحلی انجام شد: در مالابار بریتانیایی در سال 1843، و در کوچین و تراوانکور در دهه 1850s. اما آزادی روی کاغذ تغییر چندانی در مزارع ایجاد نکرد. نقطه عطف با ایانکالی آغاز شد، مردی پولایا از ونگانور نزدیک تیرووانانتاپورام. در سال 1893 او با گاری گاوی از جاده‌ای عمومی گذشت که طبقه‌اش حق استفاده از آن را نداشت، نافرمانی‌ای که مردم سراسر کرالا هنوز درباره‌اش حرف می‌زنند. سپس او کارگران مزرعه را رهبری کرد تا از کار کردن خودداری کنند تا زمانی که فرزندان پولایا به مدرسه راه داده شوند. او در سال 1907 انجمن سادهو جانا پاری‌پالانا سانگام را بنیان گذاشت و در مجمع مردمی شری مولام تراوانکور نشست. در سال 1915، در پریناد کولام، زنان پولایا علناً گردنبندهای مهره‌سنگی را که نشان طبقه‌شان بود از گردن درآوردند، کنشی که با نام جنبش کالومالا به یاد آورده می‌شود. امروز پولایارها در کرالا طبقه برنامه‌ریزی‌شده‌اند. بسیاری هنوز کارگر کشاورزی‌اند، اما روز به روز بیشتر به عنوان معلم، کارمند اداری و کارمند دولتی کار می‌کنند. اصلاحات ارضی حدود سال 1970 به بسیاری از خانواده‌ها خانه‌ها و قطعه زمین‌هایی را داد که در آن زندگی می‌کردند، اما به ندرت مزارعی را که پدربزرگ‌هایشان روی آن کار می‌کردند، و این شکاف هنوز کمپین‌های دلیت برای زمین را پیش می‌برد. مها سابها پولایار کرالا، جامعه را در سیاست ایالتی نیرویی قابل مشاهده نگه می‌دارد.