اروتیک توداها

تودا‌ها مردمی گاومیش‌پرور هستند، و این توصیفی است که به تعبیر لفظی نزدیک‌تر است تا شاعرانه. کمتر از دو هزار نفر از آنان بر فلات نیلگیری در غرب ایالت تامیل نادو زندگی می‌کنند، فلات چمنزار مرتفع و موج‌داری که با جیب‌هایی از جنگل‌های انبوه همیشه‌سبز که به‌طور محلی shola نامیده می‌شوند، بریده شده است. از زمانی که بیگانگان آنان را ثبت کرده‌اند، گله همزمان اقتصاد، نظام خویشاوندی، تقویم آیینی و دین بوده است. شیر ماده‌ای مقدس است. برخی گله‌ها مقدس‌اند و در معابد لبنیات توسط مردی نگهداری می‌شوند که تا مدت خدمتش مقام کاهنی را برعهده می‌گیرد و تا زمانی که این مقام را دارد، جدا از سکونتگاه‌های عادی زندگی می‌کند. لبنیات معبد است، لبنیات‌کار کاهن است، و گاومیش دلیل هر دوی آن‌هاست.

روستاهای آنان که munds نام دارند، خوشه‌های کوچکی از کلبه‌های طاق‌بشکه‌ای هستند که نزدیک به زمین ساخته شده‌اند و از دری آن‌قدر کوچک وارد می‌شوند که یک بزرگسال باید خزیده وارد شود. دیوار جلویی نقش‌های هندسی نقاشی‌شده و حکاکی‌شده دارد. زبان تودا دراویدی است، اما نسبت به همه‌چیز اطرافش زاویه‌ای عجیب دارد. این زبان زود از شاخه‌ای که بعدها تامیلی و مالایالامی را پدید آورد جدا شد، مجموعه‌ای از صامت‌ها را گرد آورد که از حد معمول بزرگ‌تر است و همین آن را برای زبان‌شناسان موضوعی همیشگی برای کنجکاوی کرده است، و برای هیچ‌کس دیگری در فلات قابل فهم نیست. نزدیک‌ترین خویشاوند آن کوتا است که جامعه کوچک دیگری در نیلگیری به آن سخن می‌گوید، و این دو تنها در کنار هم قرار دارند. هیچ‌یک از آن‌ها خط سنتی ندارد.

جامعه به دو بخش درون‌همسر به نام‌های Tartharol و Teivaliol تقسیم می‌شود و زیر آن‌ها به عشیره‌های پدرتبار تقسیم می‌شود که زمین‌های نام‌دار در اختیار دارند. چندشوهری برادرانه، یعنی ازدواج چند برادر با یک زن، تا قرن بیستم امری عادی بود و عملاً پایان یافته است. مرگ در دو مرحله انجام می‌شود: سوزاندن جسد اندکی پس از مرگ، و مراسم دومی چند ماه یا سال بعد که حساب را می‌بندد. گلدوزی‌ای که زنان با رنگ قرمز و سیاه روی پارچه پنبه‌ای سفید انجام می‌دهند و به‌عنوان putkuli پوشیده می‌شود، یعنی شالی که هر دو جنس روی یک شانه می‌اندازند، تنها قطعه از فرهنگ مادی تودا است که بازار بیرون توجه‌اش را جلب کرد: اکنون برچسب نشان جغرافیایی در هند را دارد.

قرن بیستم برای چراگاه‌ها سخت بود. بررسی استعماری زمین‌های تودا را به‌عنوان زمین بی‌حاصل طبقه‌بندی مجدد کرد و بخش بزرگی از آن را واگذار کرد، چای، اکالیپتوس و آکاسیا سهم بیشتری بردند، و چمنزاری که گاومیش به آن وابسته است از آن زمان روبه کاهش بوده است. تودا همچنین موضوع تک‌نگاری ۱۹۰۶ از W. H. R. Rivers بودند، که آنان را در تخیل مردم‌شناسی به‌عنوان یک معما تثبیت کرد و یک قرن بازدیدکننده برایشان به ارمغان آورد. آنان هنوز اینجا هستند و هنوز گله‌داری می‌کنند، برخی هندو و برخی مسیحی به شمار می‌آیند، و خانه‌ها امروز اغلب به همان اندازه بتنی‌اند که حصیری.