اروتیک تاروها

تاروها مردم ترای هستند: نوار دراز و کم‌ارتفاع جنگل، باتلاق و دشت سیلابی که در پای جنوبی کوه‌های هیمالیا کشیده شده و دو سوی مرز نپال و هند را دربر می‌گیرد. قرن‌ها تنها جمعیتی بودند که می‌توانستند در آنجا در تمام سال زندگی کنند. ترای سرزمینی مالاریاخیز است؛ بیگانگانی که کوشیدند در آن ساکن شوند معمولاً می‌مردند، و تاروها که درجه قابل‌توجهی از مقاومت موروثی در برابر سویه محلی مالاریا دارند، نمی‌مردند. همین واقعیت زیستی تقریباً همه‌چیز دیگر درباره آنان را شکل داد: انزوای ایشان، رابطه‌شان با مردم تپه‌ها و دشت‌های اطراف، و تاریخ دیرهنگامی که ترای پس از کارزارهای DDT که جنگل‌ها را در دهه 1950 پاک کرد، به روی مهاجرت گشوده شد.

«تارو» بیشتر نامی برای مجموعه‌ای از گروه‌های خویشاوند در مرزی به درازای حدود هزار کیلومتر است تا یک قوم واحد. رانا تارو در دورترین غرب، دانگائورا در دره‌های دانگ و دئوکوری، و کوچیلا در ترای شرقی، همگی به یک زبان سخن نمی‌گویند یا همگی یکدیگر را خویشاوند نزدیک نمی‌دانند؛ کاتاریا، سونها، لامپوچوا و دانووار هرکدام در پهنه‌های کوچک خود زندگی می‌کنند. زبان‌های تارویی به شاخه هندوآریایی تعلق دارند و به بوج‌پوری، اودی، میتیلی و نپالی نزدیک‌اند، آن‌قدر نزدیک که بیگانگان گاه تارو را لهجه‌ای از زبان همسایه‌ای می‌دانند که خود به آن سخن می‌گویند، و خود تاروها با این نظر مخالف‌اند.

کیش و آیین لایه‌لایه است. بیشتر تاروها خود را هندو می‌دانند و در برخی ناحیه‌ها حضور بودایی کوچک‌تری دیده می‌شود، اما لایه کهن‌تر نظامی بر پایه تبار است که شامل خدایان روستایی، ارواح نیاکان و متخصصان آیینی به نام گوروا است که به بیماری، بدبختی و تقویم کشاورزی رسیدگی می‌کنند. خانوارها اغلب حول خانه‌های درازی به نام بادگر سازمان می‌یابند که به سنت، یک رهبر مرد انتخابی آن را اداره می‌کند و کشت و حل اختلاف یک خانواده گسترده مشترک را برعهده دارد. زنان از نظر تاریخی استقلال اقتصادی بیشتری داشتند از آنچه در دشت‌های هندوی اطراف معمول بود: کشت می‌کردند، ماهی می‌گرفتند، آبجوی برنجی می‌ساختند و در عرصه عمومی به شیوه‌هایی رفت‌وآمد داشتند که هنجارهای برهمنی در جنوب‌تر اجازه نمی‌داد.

داستان نوین تاروها تا حدی داستان از دست دادن زمین است: وقتی ترای گشوده شد، مهاجران تپه‌ها و زمین‌داران دشت با اسناد و مدارک وارد شدند و بسیاری از خانواده‌های تارو سرانجام به‌عنوان کارگران وام‌بسته (نظام کمایا) بر زمینی کار کردند که نیاکانشان آن را آباد کرده بودند. این نظام در سال 2000 در نپال، پس از سازمان‌دهی مستمر تاروها، رسماً لغو شد و هویت سیاسی امروز تاروها تا همان اندازه که از سنت‌های کهن شکل گرفته، از آن مبارزه شکل گرفته است.