اروتیک گورونگ‌ها

گورونگ‌ها که خود را تامو می‌نامند، بیشتر در دامنه‌های میانی کوهستان‌های آناپورنا و لامجونگ در مرکز نپال زندگی می‌کنند و جوامع کوچک‌تری در سراسر سیکیم، دارجیلینگ و بوتان پراکنده‌اند. روستاهایشان در همان نوار ارتفاعی خاصی قرار دارد که در آن برنج جای خود را به ارزن و جو می‌دهد، و هوا آن‌قدر رقیق می‌شود که مزارع پلکانی به‌جای دره‌ها بر دامنه تپه‌ها بریده می‌شوند. جغرافیا اهمیت دارد: هویت گورونگ‌ها با آنچه در ارتفاع شش تا هشت هزار فوت می‌روید، و با مسیرهای کوچ گله که هر تابستان حتی بالاتر می‌روند شکل گرفته است.

زبان آنان که به آن تامو کیی نیز می‌گویند، به شاخه تبتی-برمه‌ای خانواده چینی-تبتی تعلق دارد و به تامانگ و تاکالی نزدیک‌تر است تا به نپالی هندوآریایی که پیرامونش را گرفته است. این زبان نظام تُنی‌ای دارد که در منطقه کم‌نظیر است، و نیز مجموعه‌ای از ادبیات شفاهی، به‌ویژه سرودهای تشییع جنازه در آیین پائه، که نگارش آن تازه آغاز شده است. دو گروه‌بندی کلان تباری که گاه با نام‌های چار جات و سورا جات (چهارتباری و شانزده‌تباری) خوانده می‌شوند، ازدواج و خویشاوندی را سامان می‌دهند. گروه غاله که اینجا به‌عنوان زیرگروه ذکر شده، اغلب از تبارهای بالاتر چار جات شمرده می‌شود، هرچند مرزها بسته به این‌که از چه کسی و در کدام دره بپرسید، محو می‌شوند.

دین گورونگ‌ها واقعاً لایه‌لایه است، نه صرفاً در ظاهر. بودیسم تبتی از شمال و آیین هندو از جنوب آمده‌اند، اما زیر هر دو سنت شمنی کهن‌تری قرار دارد با دو متخصص آیینی متمایز، پاچیو و کلپری، که مراسم مرگ، شفا و تلاوت‌های بلندی را که ارواح را از فراز کوه‌ها همراهی می‌کنند بر عهده دارند. یک خانوار ممکن است برای یک لاما چراغ‌های روغن کره روشن کند، با همسایگان هندوی خود داسائین را جشن بگیرد، و با این حال وقتی یکی از اعضایش بیمار می‌شود پاچیو را فرابخواند. هیچ‌یک از این‌ها تناقض تلقی نمی‌شود.

نقطه عطف تاریخی‌ای که اغلب بیرونی‌ها می‌شناسند، سربازگیری گورکا است که در اوایل قرن نوزدهم، پس از جنگ انگلیس و نپال آغاز شد. گورونگ‌ها همراه با ماگارها، رای‌ها و لیمبوها به ستون اصلی آن نهاد بدل شدند، و حواله‌های ارزی ناشی از خدمت در ارتش‌های بریتانیا و هند، اقتصاد روستاها را برای دو قرن شکل تازه داده است. آنچه کمتر به آن اشاره می‌شود، رسم کهن‌تر گورونگ‌ها به نام رودی است: خانه‌ای روستایی که جوانان مجرد عصرها در آن گرد هم می‌آمدند تا آواز بخوانند، ببافند و بر سر خواستگاری‌هایی که سرانجام به ازدواج می‌انجامید گفت‌وگو کنند، نهادی اجتماعی که با مهاجرت کم‌رنگ شده، اما به‌کلی ناپدید نشده است.