اروتیک تاری‌ها

تاری‌ها نام خود را از سرزمین گرفته‌اند. آنان مردم تار هستند، صحرای ماسه‌ای که در دو سوی مرز میان سند در پاکستان و راجستان در هند گسترده است. این نام در ناحیه‌های تارپارکر و امرکوت در سند بیش از همه معنا دارد؛ جایی که تاری بودن فرد او را از دشت‌های آبیاری‌شدهٔ رود سند در غرب جدا می‌کند. آنچه این مردم را کنار هم نگه می‌دارد بیش از آنکه یک تبار واحد باشد، شیوهٔ مشترک زندگی در محیطی سخت است: تپه‌های شنی، چاه‌های عمیق، بز و شتر، و ارزنی که با این شرط‌بندی کاشته می‌شود که باران موسمی از راه برسد. وقتی باران نمی‌بارد، خانواده‌ها گله‌های خود را به سوی سرزمین کانال‌ها می‌برند و منتظر باران می‌مانند. زبان روزمره داتکی است که اغلب تنها «تاری» نامیده می‌شود. این زبانی راجستانی و نزدیک به مارواری است و مردم آن را در کنار سندی و، در اطراف ناگرپارکر، کولی پارکری به کار می‌برند. دین نیز به شیوه‌ای کمیاب در پاکستان تقسیم شده است. هندوها بخش بزرگی از جمعیت را تشکیل می‌دهند، از جمله جوامع مگوار، کولهی و بیل و راجپوت‌های سودها که روزگاری بر امرکوت فرمان می‌راندند، در حالی که تاری‌های مسلمان، در کنار دیگران، تیره‌های سما را نیز در بر می‌گیرند. بسیاری از روستاها هر دو آیین را در خود دارند و طاووس‌ها بیشتر بی‌آنکه آشفته شوند در آبادی‌ها راه می‌روند. در میتهی، ساکنان مسلمان مدت‌هاست به خاطر خودداری از ذبح گاو، از سر احترام به همسایگان هندوشان، شناخته شده‌اند.

صحرا بیش از آنچه آرامشش نشان می‌دهد تاریخ به خود دیده است. اکبر، امپراتور مغول، در سال 1542 در امرکوت به دنیا آمد، در حالی که پدرش همایون در حال گریز بود. تقسیم هند مرزی از میان ماسه‌ها کشید و جنگ 1971 بسیاری از خانواده‌های تاری هندو را به آن سوی مرز، به راجستان، فرستاد و پیوندهای خانوادگی‌ای بر جای ماند که هنوز در هر دو جهت امتداد دارد. امروز میدان زغال‌سنگ اطراف اسلام‌کوت معادن، نیروگاه‌ها و جاده‌های آسفالته را به همراه آورده و در کنار آن، مناقشات آشکاری بر سر زمین، آب و اینکه چه کسی استخدام می‌شود جریان دارد. فرهنگ در پارچه، آواز و قصه زنده است. زنان گلدوزی متراکم آینه‌دار می‌دوزند و لحاف‌های رالی را از تکه‌پارچه‌ها سرهم می‌کنند، و خانه‌های گلی گرد با سقف‌های مخروطی کاهی، که چونرا نامیده می‌شوند، گرمای تابستان را بیرون نگه می‌دارند. ماروی، قهرمان مردمی، دختری تاری که در قلعهٔ امرکوت زندانی شد و آسایش آنجا را رد کرد زیرا دلتنگ روستای خود بود، به دست شاه عبداللطیف بهتایی در شعر سندی سروده و جاودانه شد. او هنوز نماد وفاداری به زادگاه در صحراست. خواننده مای بهاگی آواز مردمی تاری را به شنوندگان سراسر پاکستان رساند.