اروتیک برهمن‌های کوتا

براهمنان کوتا نام خود را از یک روستای واحد گرفته‌اند. کوتا در ساحل کارناتاکا میان اودوپی و کوندا پورا واقع است، در سرزمینی هموار با مزارع برنج، درختان نارگیل و تالاب‌های ساحلی. جامعهٔ براهمنی که در آنجا ریشه دوانده، با وجود پراکنده شدن خانواده‌هایش در بنگلورو، مومبای و خارج از کشور، هویت خاص خود را حفظ کرده است. سه چیز آنان را متمایز می‌کند: آیین مذهبی اسمارتا، گویش محلی قابل تشخیص کانادا، و پیوندی قوی با یک نوار کوتاه از ساحل. آنان هیچ پیوندی با مردم کوتای تپه‌های نیلگیری ندارند. این دو گروه یک نام مشترک دارند و جز آن هیچ وجه اشتراکی ندارند.

گفتار آنان معمولاً کوتا کانادا نامیده می‌شود، گویشی ساحلی از زبان کانادا که به‌طور محسوسی با زبان معیار بنگلورو یا میسور تفاوت دارد. آنان از نظر دینی پیرو خط آدواییتا منسوب به آدی شانکارا از سنت اسمارتا هستند. این موضوع در سطح محلی اهمیت دارد، زیرا اودوپی همسایه، مرکز سنت مادهوا است که حول معبد کریشنا و صومعه‌هایش ساخته شده است. خانواده‌های اسمارتا شیوا، ویشنو و الهه را بدون برتری دادن یکی بر دیگری می‌پرستند. معبد گورو نارسیمها در سالیگراما، همسایهٔ کوتا، زیارتگاه مرکزی خاص این جامعه است. در خانه‌های پایبند به آیین، مناسک همچنان ریتم زندگی را تعیین می‌کنند: مراسم نخ مقدس برای پسران، نمازهای روزانه، آشپزخانهٔ گیاهخوار، و چرخهٔ سالانهٔ جشن‌های معابد.

خانواده‌های براهمنان کوتا نسل‌ها به‌عنوان کاهن و مالک زمین کار می‌کردند و برنج و نارگیل آرِکا می‌کاشتند. اصلاحات ارضی دههٔ ۱۹۷۰ مزارع اجاره‌ای را به کسانی داد که آن‌ها را می‌کاشتند. این امر خانواده‌های زمین‌دار را در سراسر ساحل کارناتاکا تضعیف کرد و نسلی به سوی مدرسه، مشاغل حقوق‌بگیری و شهرها روی آورد. این تغییر توضیح می‌دهد که چرا اکنون بخش بزرگی از این جامعه دور از روستایی زندگی می‌کند که نامش را بر خود دارد.

مشهورترین براهمن کوتا کوتا شیوارام کارانت است، رمان‌نویس، فعال محیط‌زیست و برنده جایزهٔ جنانپیث، که نام روستا را پیش از نام خود قرار داد. کارانت حوصلهٔ ارتدکسی آیینی را نداشت. او سال‌ها صرف مطالعه و بازآفرینی یاکشاگانا کرد، نمایش رقصی شبانه که ویژگی ساحل است. کوتا و سالیگراما در قلب سبک شمالی آن قرار دارند. گروه‌های اجرایی، تماشاگران و شب‌نشینی‌های طولانی به کل منطقه تعلق دارند، نه به هیچ طبقهٔ خاصی، و خانواده‌های براهمن و غیربراهمن به یکسان آن را بخشی از زندگی روزمره می‌دانند.