اروتیک مارا

مارا، که همسایگانشان آنان را تاریخاً «لاخر» می‌نامیده‌اند، از اقوام کوکی-چین در منطقهٔ مرزی کوهستانی هند و میانمار هستند که عمدتاً در منطقهٔ خودمختار مارا در جنوب ایالت میزورام، پیرامون سیاها، و در بخش‌های مجاور ایالت چین در میانمار متمرکزند. آنان به زبان مارا سخن می‌گویند، زبانی از خانوادهٔ چینی-تبتی که به گروه ماراییک در شاخهٔ کوکی-چین تعلق دارد، و امروزه اکثریت قریب‌به‌اتفاق آنان مسیحی هستند. مردم‌شناس N.E. Parry جامعهٔ آنان را در سال 1932 مستند کرد.

جامعه و معیشت

زندگی سنتی مارا بر کشت جابه‌جایی (جوم) روی دامنه‌های تپه‌ها متمرکز بود که برنج، ارزن و سبزیجات تولید می‌کرد و شکار و دامپروری آن را تکمیل می‌کرد. روستاها زیر نظر رؤسا سازمان می‌یافتند و منزلت اجتماعی زمانی با جشن‌های شایستگی و، در دوران پیش از مسیحیت، با موفقیت در یورش‌های سرشکاری که در تپه‌های چین رایج بود مشخص می‌شد. پارچه‌های بافته‌شده، گونگ‌ها و میثون (گاو نیمه‌اهلی) شکل‌هایی از ثروت بودند.

باور و تغییر

پیش از گرویدن، مارا دینی جان‌گرایانه داشتند با ارواح روستا و طبیعت که قربانی‌کردن را می‌طلبید. مبلغان مسیحی در آغاز قرن بیستم این جامعه را دگرگون کردند و زندگی کلیسایی، باسوادی و سرود دسته‌جمعی اکنون محوری هستند. نمادهای جنگاورانهٔ پیشین عمدتاً در تجهیزات جشن‌ها باقی مانده‌اند.

ظاهر و آرایش

مارا قدی متوسط، پوست قهوه‌ای، موی سیاه صاف و ویژگی‌های چهره‌ای شرق آسیایی دارند که در میان اقوام چین رایج است. بزرگ‌ترها زمانی پارچه‌های راه‌راه دست‌بافت، گوشواره‌های سنگین و جواهرات مهره‌ای و برنجی می‌پوشیدند و مردان پارچه‌های تشریفاتی را بسته به منزلت خود می‌بستند. بیشتر آنان اکنون لباس مدرن می‌پوشند و برای کلیسا و جشن‌ها همچنان شال‌ها و روسری‌های بافته‌شده را نگه‌داشته‌اند.