اروتیک بروکپا (دارد، داه-هانو)

بروکپا، که به آن‌ها دارد یا دروکپا هم می‌گویند، جامعه‌ای کوچک از اقوام داردی در دره پایینی سند در لداخ هند هستند که در روستاهایی مانند دها، هانو، گارکونه و دارچیک (که اغلب دره آریایی نامیده می‌شود) زندگی می‌کنند و خویشاوندانشان در آن سوی مرز، در بالتستان پاکستان، ساکن‌اند. آن‌ها به زبان بروکسکات سخن می‌گویند، زبانی داردی از خانواده هندواروپایی، که با وجود اشتراک در آیین بودایی، آن‌ها را از همسایگان بودایی تبت‌زبانشان متمایز می‌کند.

جامعه و معیشت

بروکپاها کشاورزان ساکن دره گرم سند هستند که به کشت آبی زردآلو، انگور، گردو، سبزی و غلات روی تراس‌ها شهرت دارند و همراه با آن کمی پرورش بز و گوسفند دارند. روستاهایشان آداب، آوازها و جشن‌های متمایز خود را حفظ کرده‌اند و انزوای طولانی، احساس قوی هویت جداگانه‌ای را پرورانده که در دهه‌های اخیر گردشگری و گاه افسانه‌های نژادی بی‌پایه را جلب کرده است.

باور

بیشتر بروکپاهای داه-هانو آیین بودایی تبتی را دنبال می‌کنند که روی شیوه‌های جان‌گرایانه کهن‌تر نشسته است، با خدایان روستا، قواعد پاکی و آیین‌های فصلی؛ برخی جماعت‌های بروکپا در جاهای دیگر مسلمان‌اند. آیین و تابو، از جمله محدودیت‌های مربوط به برخی جانوران، همچنان برجسته‌اند.

ظاهر و آرایش

بروکپاها پوست سفید تا گندمگون و قد متوسط دارند، با موهای قهوه‌ای تا سیاه، چشمان تیره و ویژگی‌های ظریف. آن‌ها به کلاه‌های بلندی که با گل‌های تازه و خشک، سکه و مهره‌دوزی پوشانده شده و هر دو جنس آن را به سر می‌گذارند معروف‌اند؛ زنان زیورهای نقره و گردنبندهای صدف و فیروزه را روی جامه‌های پشمی می‌اندازند و مردان جامه‌های پشمی گونچا و کلاه‌های گلدار می‌پوشند. آفتاب لداخ گونه‌ها را سرخ می‌کند.