اروتیک بودو

بودوها بزرگ‌ترین قبیلهٔ دشت‌نشین آسام هستند که در دامنه‌ها و دشت سیلابی شمال رود برهماپوترا، در منطقهٔ کنونی بودولند تریتوریال ریجن، متمرکزند. آنان حضوری کهن در مرز شرقی هیمالیا دارند؛ از گروه‌هایی که نامشان زیر نام چند گروه دیگر قرار می‌گیرد، زیرا مِچ، کاچاری، دیماسا، تیوا و رابها همگی نسب خود را به جهانی گسترده‌تر به نام بودو-کاچاری می‌رسانند، جهانی که زمانی از کوچ‌بیهار تا تپه‌های دیماسا وزن سیاسی داشت، پیش از آنکه پادشاهی‌های پی‌درپی در سده‌های میانه پراکنده شوند و به تدریج سانسکریتی گردند.

زبان آنان به شاخهٔ سال از خانوادهٔ چینی-تبتی تعلق دارد، از خویشاوندان زبان گارو و به‌طور دورتر از زبان‌های بودو-گارو کوهستان است، و در میان همسایگان هندوآریایی‌اش مانند آسامیایی جایگاهی ناهموار دارد: زبانی لحن‌دار و پیوندی و استثنایی در منطقه‌ای که مدت‌ها زبان‌های اقلیت را به سوی همانندسازی فشار داده است. این فشار امری انتزاعی نیست. کوششی که برای نگه داشتن بودویی در مدارس، در چاپ و در کاربرد رسمی صورت گرفت، ستون فقرات جنبشی سیاسیِ دراز‌مدت بود؛ بودویی اکنون با خط دوانا‌گری نوشته می‌شود و در جدول هشتم قانون اساسی هند به رسمیت شناخته شده است، دستاوردی که به دست آمده نه اینکه اعطا شده باشد.

دین بودوها در دو جریان اصلی جریان دارد که اغلب در یک خانوار با هم درمی‌آمیزند. باتهوییسم سنت بومی است و حول پرستش باتهوبوآیی، خدای برتر، سامان یافته است؛ این خدا نه با بت، بلکه با گیاهی زنده از گونهٔ sijou (نوعی از جنس Euphorbia) نمایانده می‌شود که در محرابی کوچک و خاکی در حیاط کاشته شده و با حصاری بامبویی احاطه شده که پنج جفت میخ دارد و نمایندهٔ پنج عنصر بنیادین است. این دینی خانگی است و به کاشانه پیوند دارد. در کنار آن، بسیاری از خانوارهای بودو اشکالی از آیین هندو را پیروی می‌کنند، غالباً براهما دارمای اصلاح‌گرا که در اواخر سدهٔ نوزدهم معرفی شد، و اقلیت مسیحی کوچک‌تر اما آشکاری از دوران استعمار رشد کرده است.

زندگی روزمره همچنان کشاورزی است، با برنج، فوفل و خردل، و دستگاه بافندگی واقعاً محوری است نه تشریفاتی؛ dokhona، آن پوشش زنانه‌ای که پیچیده و گره‌خورده است و در خانه بافته می‌شود، لباس روزمره است، نه لباس جشن. جشن بویساگو سال نوی آسامی را در آوریل با رقص kherai و نی بامبو و طبل kham گرامی می‌دارد و به همان اندازه که مناسبتی دینی است، بازآغازی اجتماعی نیز به شمار می‌آید. میش، که به سوی غرب در دوآرهای بنگال و ترای نپال مستقر شدند، و کاچاری، که هویتی قوی‌تر با دودمان سلطنتی کهن‌تر دارد، شاخه‌های شناخته‌شدهٔ همان قوم‌اند نه گروه‌هایی جدا.