اروتیک آنگامی ناگا

آنگامی گروهی از مردمان ناگا هستند که در تپه‌های اطراف کوهیما، پایتخت ایالت ناگالند در شمال شرقی هند زندگی می‌کنند. آنان به زبان تنیدی (Angami) سخن می‌گویند، زبانی سینو-تبتی از گروه آنگامی-پوچوری، و شمارشان به چند صد هزار نفر می‌رسد. آنان به کشت برنج آبی پلکانی پیچیده و جشن سکرنیی شهرت دارند.

جامعه و معیشت

برخلاف سایر ناگاها، آنگامی‌ها علاوه بر کشت جابه‌جایی، کشت دائمی برنج آبی در دامنه‌های تپه‌ها را با مدرج‌بندی انجام می‌دهند، نظامی فشرده که از دهکده‌های بزرگ و مستحکمی چون خونوما پشتیبانی می‌کرد. جامعه به تیره‌ها و خیل‌ها (محله‌های روستا) سازمان یافته بود و تصمیم‌گیری با اجماع ریش‌سفیدان انجام می‌شد. مدرج‌های برنج با سنگ‌چین که با کانال‌های بلندی که از جویبارهای تپه‌ای کشیده شده آبیاری می‌شوند، از پیچیده‌ترین مهندسی بومی منطقه‌اند. مردم‌شناس J.H. Hutton زندگی آنگامی‌ها را در سال 1921 به تفصیل ثبت کرد. در جنگ جهانی دوم، تپه‌های آنگامی در سال 1944 شاهد نبرد سخت کوهیما بود که نقطه عطفی در جنگ گسترده‌تر بورما به شمار می‌رود که پیرامون این شهر جریان داشت. سکرنیی، جشن پاک‌سازی که در آغاز سال برگزار می‌شود، همچنان مهم‌ترین آیین است. امروزه مسیحیت، که عمدتاً باپتیست است، غالب است، اما آیین‌ها و سنت‌های جمعی ادامه دارند و خونوما به حفاظت از جنگل و حیات وحش به رهبری جامعه محلی شهرت دارد.

ظاهر و آرایه‌ها

پوشش تشریفاتی آنگامی‌ها پرجلوه و رزمی است. مردان دامن‌های قطنی سیاه می‌پوشیدند که با ردیف‌هایی از صدف‌های ودع تزیین شده بود و شمار و الگوی آن‌ها نشان‌دهنده افتخارات جنگی بود، همراه با شال‌های قرمز و سیاه و کلاه‌هایی از نی بافته که با پرهای هورنبیل، عاج گراز و دسته‌هایی از موی رنگ‌شده تزیین می‌شد. دیسک‌های صدفی یا زیورهای برنجی بر سینه آویخته می‌شد، با بازوبندهای عاجی و رشته‌هایی از مهره‌های عقیق و شیشه‌ای. نیزه‌هایی با منگوله‌هایی از موی بز رنگ‌شده، لباس را کامل می‌کرد. گردنبندهای غنی از مهره‌های عقیق و زیورهای صدفی به‌عنوان میراث گران‌بها در میان خانواده‌ها منتقل می‌شد. امروزه لباس غربی مدرن برای زندگی روزمره معمول است و تشریفات در سکرنیی و جشن‌های دیگر پوشیده می‌شود.