اروتیک تنچنگیا

تانچانگیاها قومی کوهستانی در تپه‌های چیتاگونگ در جنوب‌شرقی بنگلادش هستند. مدت زیادی بیرونی‌ها بیشتر می‌پرسیدند که آیا اصلاً قومی جداگانه‌اند یا نه. گفتارشان بسیار نزدیک به چاکما است، همان بودیسم تراوادا را پیروی می‌کنند، و مقامات استعماری و پس از آن اغلب ایشان را شاخه‌ای از چاکماها می‌شمردند. تانچانگیاها مدت‌هاست خودشان به آن پرسش پاسخ داده‌اند. آنان تیره‌های خاص خود، پوشاک خاص خود و روایت خود از محل مهاجرتشان را حفظ کرده‌اند، و بنگلادش اکنون ایشان را به‌عنوان جامعه‌ای متمایز ثبت می‌کند. بیشترشان در خط‌الراس‌ها و دره‌های مناطق رانگاماتی و باندربان زندگی می‌کنند. جوامع خویشاوند در میزورام و تریپورای هند و در ایالت راخین میانمار زندگی می‌کنند، یعنی آراکانِ قدیم که سنت تانچانگیایی نام آن را محلی می‌داند که نیاکانشان از آن رفته‌اند. زبانشان از شاخه هندوآریایی است و با بنگالی پیوند دارد. از این رو گویشوران تانچانگیایی و چاکمایی نوعی جزیرهٔ زبانی در کوهستان را تشکیل می‌دهند، زیرا ماروما، تریپورا، مرو و باوم که اطرافشان هستند به زبان‌های سینوتبتی سخن می‌گویند. بنگالی زبان مدرسه و ادارات دولتی است و بیشتر مردم به‌آسانی میان این دو جابه‌جا می‌شوند. خطی نزدیک به خط چاکما هنوز در کاربرد است و توجه تازه‌ای برانگیخته است.

بودیسم روستایی ریتم سال را تعیین می‌کند. خانواده‌ها به راهبان غذا می‌دهند، جوامع کامل برای تقدیم جامه‌ها پس از اعتکاف فصل باران به معبد می‌روند و مردگان سوزانده می‌شوند. زیر این‌ها لایه‌ای کهن‌تر از آیین‌های خانگی و کشاورزی قرار دارد، نذورهایی که برای حفظ زمین و خانواده‌اند، و بودیسم آن‌ها را در خود جذب کرد نه اینکه از میان ببرد. سال نو با بیشو در اواسط آوریل می‌رسد: روزهایی برای نظافت، آشپزی و دیدار. قوم‌های کوهستانی همسایه جشنی مشابه دارند، هرکدام با نام خودشان. تیره‌هایی که گوزا نامیده می‌شوند، هر فرد را در جامعه جای می‌دهند. بافندگی مایهٔ افتخار است: زنان با دارهای کمری پینون را می‌بافند، دامنی پیچیده که با نوارهای رنگی روشن بافته می‌شود و آن را از نسخهٔ چاکما متمایز می‌کند. قرن بیستم سخت بر آنان گذشت. سد کاپتای که در اوایل 1960s به پایان رسید، زمین‌های کشاورزی دره‌های رانگاماتی را زیر آب برد و ده‌ها هزار تن از ساکنان کوهستان را از خانه‌هایشان راند. دو دهه درگیری مسلحانه در مناطق کوهستانی بعد آمد و با توافق صلح 1997 پایان یافت. حقوق زمین، سکونت بنگالی‌ها و خودگردانی هنوز حل‌نشده‌اند. بسیاری از تانچانگیاها هنوز کشاورزی می‌کنند و برخی هنوز قطعه‌های دامنه‌کوه را برای جوم، یعنی کشاورزی محلی به شیوهٔ سوزاندن و بریدن، پاکسازی می‌کنند. جوانان بیشتری در چیتاگونگ و داکا درس می‌خوانند و کار می‌کنند.